ΒΊΟΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΟΙ

Κάτι μου λέει πως θα ’τανε ιδανικό ένα ταίρι
ο Χρυσοχοίδης με του Ουγκώ το τέρας-τον Ιαβέρη.
Και σαν και ’κείνονε κι αυτός, του λαού-Γιάννη Αγιάννη,
τον λιγοστό το βίο του αβίωτο θα τον κάνει.


ΘΑ ’ΘΕΛΑ ΝΑ ’ΜΟΥΝ ΥΠΟΥΡΓΌΣ

Θα ‘θελα να ‘μουν υπουργός
να κλέβω το δημόσιο
χωρίς να έχω διόλου εγώ
ουτ’ ιερό ούτε όσιο.

Και αν με δουν και βούκινο
το κλέψιμό μου γίνει
να ’ρχεται ο πρωθυπουργός
και τη Βουλή να κλείνει.

Γιώργης Χολιαστός

ΘΑ ’ΘΕΝΑ ΝΑ ‘ΜΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΉΣ

Θα ‘θελα να ’μαι βουλευτής
να τρώω με δύο στόματα
βίλλες να έχω, να ’χω γιοτ
και να πατάω σε πτώματα.

Να λέω ναι σε ότι πει
ο αρχηγός του κόμματος
και σ’ όσα κάνει αυτός στραβά
να λέω: «Βοήθεια! Αόμματος…»

Γιώργης Χολιαστός



ΑΧ! ΝΑ ’ΜΟΥΝΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΌΣ

Αχ! να ’μουνα πρωθυπουργός
και να ’χω τόσα φάει
που κι ο ένατός μου εγγονός
για Κροίσος να μετράει.

Και πια να λέω συνεχώς:
«σεμνά και ταπεινά!»
τον λαουτζίκο φτύνοντας
που –ο χαζός!- πεινά.

Γιώργης Χολιαστός
ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΟΛΙΑΣΤΟΣ ΣΤΙΣ 3:25 Π.Μ.
ΚΛΕΊΣΙΜΟ ΒΟΥΛΉΣ
Κι αφού σιγούρεψε ότι κανείς
στη φυλακή δε θα ’μπει βουλευτής
μετά άφησε λυτή τη Δικιοσύνη
να κάνει τη δουλειά της πια και κείνη.


ΜΆΙΚΛ ΤΖΆΚΣΟΝ 25-6-09

Με φιγούρες κομψές, γεωμέτρισσες
το τραγούδι-τις νότες σου έντυσες.
Και ψόγος από κάποιον πριν σε βρει
σε πήρε ο που αεί γεωμετρεί.




ΝΤΌΡΑ ΑΠΟΡΟΎΣΑ

Γιατί άφησα να φύγει
ο Καραβέλας με ρωτούν.
Να τους είπω δεν ηξεύρω
κι ό,τι θέλουν ας σκεφθούν.

Μ’ αν ουδόλως δεν ηξεύρω
τι εις αυτούς ν’ αποκριθώ,
ένα ξεύρω-πως την Ζήμενς
σαν τρελή την αγαπώ.

Και λεσβία αν δεν τυγχάνω
με γυναίκες να περνώ-
μα ω! τη Ζήμενς τη λατρεύω:
κι ας γερνάει-κι ας γερνώ.

Μη γιατί μας εβοήθει
εις τους Ολυμπιακούς;
Μη γιατί κι εκείνη ηγάπα
βιομηχάνους κι υπουργούς;

Μη γιατί μου είχε κάνει
κάποια κάποτε δωράκια-
όχι τίποτε σπουδαίο-
κάμποσα εκατομμυριάκια;

Μη γιατί τον αδελφό μου
διόλου δεν τον ενοχλούσε
τα γραμμάτια όταν εκείνος
να πληρώσει εξεχνούσε;

…Μα ποιον ρόλο στην αγάπη
δώρα παίζουνε κι ευρώ;..
…Τι να είναι-τι να είναι…
δεν μπορώ -όχι!- να το βρώ…

Γιώργης Χολιαστός




ΕΚΛΟΓΈΣ ΕΦΤΆ ΙΟΎΝΗ

Τι ο καψερός να κάνω στου Ιούνη τις εφτά;
Για την παραλία να πάω δεν υπάρχουνε λεφτά.
Με τη γκόμενα να βγω; Γκόμενα πού να βρεθεί
που λεφτά θέλει να φάει, να βολτάρει, να ντυθεί…
Να ψαρέψω θα ‘ν’ καλά. Μα πού βάρκα ν’ ανοιχτώ;
Και με τι λεφτά να πάω σε ξενύχτι να ριχτώ;
Να μου είχανε αφήσει λίγα οι άθλιοι ευρώ
κάτι πιο φτηνό να κάνω θα βρισκότανε θαρρώ.
Τηλεόραση; Στραβώνει. Να βολτάρω; Τρε μπανάλ.
Και δεν άρχισαν ακόμα ούτε και τα φεστιβάλ.
Πού να πάω στου Ιούνη τις εφτά; Να κάνω τι;
Να το ρίξω στο τσιγάρο-να το ρίξω στο πιοτί;
Κάτι θα ‘βρω για να κάνω και την Κυριακή αυτή
στης Ελλάδας τα κιτάπια που αποφράδα θα γραφτεί.
Ένα μόνο δε θα κάνω-να βρεθώ στην κάλπη εμπρός-
στο χαμό μου δε θα πάω-ας ερθεί να μ’ έβρει αυτός.

Γιώργης Χολιαστός






ΛΑΌΣ ΚΑΙ ΚΩΣΤΆΚΗΣ
-Γιατί την πόρτα έκλεισες Κωστάκη της Βουλής;
-Γιατί, λαέ μου, έμπαζε και θα πουντιάζαμε όλοι:
και η αντιπολίτευση μα κι η κυβέρνησή μου.
Κι αντιπολίτευση καλά. Μα αν κρύωνε η Νου Δυο μου
τότε η Ελλάδα ολόκληρη θα ‘πεφτε στο κρεβάτι.
-Και τι έμπαζε Κωστάκη μου;
- Κυρίως Δικογραφίες.
Και Σκάνδαλα και Διαφθορά κι Ομόλογα και Ζήμενς.
Καταλαβαίνεις-ανοιχτή αν έμενε ακόμα
όλοι θα πλευριτώναμε. Γι αυτό την έχω κλείσει.
-Μπράβο Κωστάκη μου. Κι εγώ που όλο εξυπνάδα είμαι
σε νιώθω και σ’ ευχαριστώ. Και για να σ’ ανταμείψω
εφτά Ιούνη εσένανε θα πάω να ψηφίσω.
-Γι αυτό λαέ μου σ’ αγαπώ:σου μοιάζω και μου μοιάζεις.

Γιώργης Χολιαστός




Το θέατρο της μιας σελίδας

ΛΑΌΣ ΔΙΚΆΖΩΝ
Πρόσωπα: Λαός, κατηγορούμενοι (Μητσοτάκης, Σημίτης, Παπανδρέου, Καραμανλής, Ντόρα, Κυριάκος)

Λαός
Κύριε Επίτιμε ποτέ, κλέψατε στη ζωή σας;
Μητσοτάκης
Ποτέ μου κύριε δικαστά-εγώ μόνο τα πήρα.
Λαός
Αθώος. Σεις, εκλέψατε ποτέ κύριε Σημίτη;
Σημίτης
Εγώ; Ποτέ αγαπητέ-τα έχω πιάσει μόνο.
Λαός
Αθώος. Μήπως κλέψατε κύριε Καραμανλή μου;
Καραμανλής
Εγώ; Ο τόσον ηθικός και στέρεας Παιδείας;
Λαός
Αθώος. Και παρακαλώ-να λείπουνε τα γέλια!..
Και σεις; Μήπως εκλέψατε κυρία Ντόρα ίσως;
Ντόρα
Εγώ μονάχα εψώνιζα χωρίς λεφτά στη Ζήμενς.
Λαός
Αθώα. Και σεις αγαπητέ κύριε Παπανδρέου;
Παπανδρέου
Δεν ξέρω… Αλλά καλού κακού ρωτήστε τη μαμά μου.
Λαός
…Αθώος… Για έλα δω κι εσύ ρε νιάνιαρο Κυριάκο-
Πες μου έκλεψες; Κι αν ναι, νωρίς δε βγήκες στο κουρμπέτι;
Κυριάκος
Εγώ να σ’ έκλεβα Λαέ; Πώς κάτι τέτοιο σου ‘ρθε;
Ποτέ! Μον’ ό,τι αγόραζα ξέχναγα να πληρώνω.
Λαός
Όλοι αθώοι. Πηγαίνετε.
(Βγαίνουν όλοι γελώντας. Μόνος)
Ορίστε: όλοι αθώοι!
Αχ! Οι συκοφαντίες σας παλιοεφημερίδες!
Το Δίκιο αν δε σκεφτόμουνα μόνος μου ν’ αποδώσω,
η αμφιβολία θα μ’ έτρωγε ποιος ξέρει πόσο ακόμα…
Και να! Κανείς δεν έκλεψε! Μου το ’πανε οι ίδιοι!
Αυτοί αν δεν ξέρουν τότε ποιος; Αγνοί πολιτικοί μου!...
Και τώρα ήσυχος πολύ από χαζές ιδέες
τραβώ στην κάλπη όλο χαρά να τους ξαναψηφίσω!

Γιώργης Χολιαστός







Η ΝΤΌΡΑ ΣΤΗΝ ΚΌΡΙΝΘΟ

Αυτή γελούσε-δε μιλούσε:
σε κάθε λέξη κι ένα χάχανο.
Και γυάλιζε και πλατυνόνταν
η φάτσα της το λάχανο.

Τον Πήγασο υποκαθιστώντας-
άλογο αυτός, αλόγα εκείνη-
νερό «δεσμεύτηκε» να φέρει
ώστε η Κόρινθος να πίνει.

Ανάμεσα σε δυο προτάσεις
τη Γεωργία αναδιαρθρώνει
και τάκα τάκα το Εμπόριο
στον έβδομο ουρανό σηκώνει.

Έλεγε αυτή, χαζογελούσε,
και οι φασίστες από κάτου
κάτι πανάκια μπλε κρατώντας
καθένας τους και το χαβά του.

Ντόρα πνιγμένη μες στο χρήμα
και μες στο αίμα βουτηγμένη
τάχα ποιο τέλος μετά τόσα
που έχεις φάει σε περιμένει;

Γιώργης Χολιαστός



















ΟΙΚΟΛΌΓΟΙ ΠΡΆΣΙΝΟΙ

Ψηφείστε Οικολόγους. Σας συμφέρει.
Θα ‘σαστε κερδισμένοι από χέρι
ανθρώποι τέτοιοι αν σας κυβερνήσουν-
όλα σας τα προβλήματα θα λύσουν.

Δουλειά θα ‘χετε όλοι Κι ο καθείς σας
κέρας Αμάλθειας θα ’χετε μαζί σας.
Κι ιδού με λίγα λόγια τα ωραία
που θα γινούν με πράσινους παρέα:

Δουλειά θα έχουν όλοι. Ο καθένας
θα εκτρέφει στο χωράφι του λεαίνας
και μες στο σπίτι του θα περποιείται
όποιο φυτό ή ζώο φανταστείτε.

Η ανεργία σας τέρμα επομένως.
Μα κι όποιος έρχεται στη χώρα ξένος
το ίδιο κι αυτός-απλά και νέτα σκέτα
θ’ αναλαμβάνει από μια καρέτα.

Ένα ένα τα εργοστάσια θα κλείνουν
το περιβάλλον μας να μη μολύνουν
και μη τους πελαργούς της Θράκης βλάψουν
ή το μεγάλωμα των δέντρων πάψουν.

Και δέντρα θα γεμίσουνε τη χώρα
ου μην μα και θηρία σαρκοβόρα
τα πάντα που άνω κάτω θα τα κάνουν
λες οι πολιτικοί μας δε μας φτάνουν.

Και (το θυμήθηκα όταν είπα «πάντα»)
γεμάτη θα ’ναι η τι-βι μας πάντα
κι έγνοια θα ’ναι όλη των ελλήνων
το σεξ όχι αυτών αλλά εκείνων.

Και κάθε που ένα πάντα θα γ…..
η χώρα σε χαράς θα πλέει μεθύσι
και όταν θα σωθεί ένα βατράχι
σωσμό η ευτυχία μας δε θα ’χει.

Γιώργης Χολιαστός
Ψηφοφορία Βουλής 4-5-09
ή
ΒΌΔΙ ΛΑΌΣ

…Ε, Βόδι λαέ;.. Ωραία ψηφοφορία!..
Μη!.. Όχι!.. μη σηκώνεις τη μουσούδα.
Αιτία για επανάσταση καμία.
Όλα καλά τραβούν-δόξα τω Βούδα.

Κοιμήσου ήσυχα καλό μου Βόδι.
Όλα καλά στο μαγαζί δουλεύουν.
Ως πάντα οι θύτες σου πατάνε πόδι
κι έθος ως είναι, οι κλέφτες θριαμβεύουν.

Κι αν Βόδι μου η βουκέντρα σε πληγιάζει
κι αν στ’ όργωμα η ζωή σου αναλώθη
ησύχασε-η Βουλή για σε δικάζει-
και, ιδού: δικαιοσύνη «απεδόθη».


ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΌΣ ΦΙΛΆΛΉΘΗΣ
ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΛΟΣ ΦΙΛΑΛΉΘΗΣ

Ύφος έχω μπλαζέ
και μ’ αυτό λαέ χαζέ
σε τουμπάρω.
Κι είμαι τόσο καλός
που σε πείθω ασφαλώς
κι ας σνομπάρω.

Βασιλείου αγνοώ
και θρασέως βοώ:
είμαι πρώτος!
κι ας μην είμαι παρά
ενός μόνο παρά
καμαρότος.

Όσο άλλος κανείς,
υπουργός, ευγενής,
λίγο είρων.
στα χαρτιά καταργώ
και τη γρίππη εγώ
την των χοίρων.

Και με όλα μου αυτά
να με δει όποιος ζητά-
τέτοια χάλια-
ψάχνει μες στις αυγές
κι όχι ως θα ’πρεπε μες
στα σκοτάδια.

Γιώργης Χολιαστός




ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΞΈΡΩ…

Γιατί δεν ξέρω ΛΆΟΣ σαν ακούω
από τη φρίκη μου τα δόντια κρούω
κι έχω μερμήγκια σ’ όλο το κορμί.
Άραγε ποια να είναι η αφορμή;

Μήπως και είναι που όλους τους φασίστες
έχει μαζέψει και τους αριβίστες
κι αυτοί δηλητηριάζουν το λαό;
Βεβαίως θα μπορούσε να ‘ναι αυτό.

Μην είναι που εξυμνούνε την Ελλάδα
που κάποτε υπήρξε και που αράδα
λεν πως συνέχεια είν’ αυτή εκεινής;
(τι ακούει αλήθεια σήμερα κανείς!..)

Μη γιατί μούχλα όλοι τους μυρίζουν;
Μη στη Νου Δου που ύδωρ και γη χαρίζουν;
Μη που είναι γόνοι των φρικτών Χιτών
και των μιαρών ταγματασφαλιτών;

Ή γιατί ακούνε Μαρξ κι ανατριχιάζουν
και Ζέρβα υμνούν και Μεταξά δοξάζουν;
Μπερδεύομαι…τι τάχα να μου φταίει
κι ο ουρανός μου αν τους ακούσω κλαίει;

Θα ‘ναι που σ’ ένα Σκιάς ο ΛΆΟΣ ρόλον
στερεί από τους έλληνες το φως τους-
Θα ‘ ναι που είναι των ελλήνων όλων
ο εαυτός ο άλλος, ο κρυφός τους!

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 8:39 μ.μ. 
Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009
ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΉΣΟΥΝ, ΛΈΝΕ, ΤΟ ΆΣΥΛΟ…

Φέρτε πίσω τα λεφτά που ’χετε κλέψει,
να σκοτώνετε στους δρόμους πάψτε ανθρώπους,
κάντε τούβλα η Παιδεία να μη βγάζει,
για Υγεία πάψτε να ’χετε μια Πόρνη,
να καθόσαστε στους Τούρκους σταματήστε,
πάψτε να ’χετε παρέα τη διαφθορά,
πέστε αλήθεια μονον έστω μια φορά,
σταματήστε το ασταμάτητο ρουσφέτι,
προσιτά κάντε ΔΕΗ, ΟΤΕ, Εφορίες,
να τσακώνεστε σαν τσούλες κάντε κράτει
(τις βρωμιές σας έτσι θέλοντας να κρύψτε),
δώστε πάλι στη Ζωή μας τις Αξίες,
τα κλεμμένα Ιδανικά μας φέρτε πίσω,
μ’ ένα λόγο Δικιοσύνης φκιάστε Κράτος
και, αλήτες βουλευτές, τότε αν θέ ’τε,
καταργείστε όλα τ’ Άσυλα του κόσμου-
τότε ανάγκη δεν θα τα ‘χει πια κανένας.
Μα ως τότε, αν μονάχα το τολμείστε,
τα μαρτύρια του Ιώβ θα μαρτυρήστε!
-------
ΚΛΕΊΣΙΜΟ ΑΚΡΌΠΟΛΗΣ ΑΠΌ ΥΠΑΛΛΉΛΟΥΣ

Η Ακρόπολη αποκλείστηκε για δεύτερη φορά
από υπαλλήλους που ζητούν λεφτά απ’ το Σαμαρά.
Και η τι-βι όλη φρύαξε. Σκούζουν οι εφημερίδες.
Σύλλογοι εξανίστανται. Βοούν μανδάμ και δίδες.
«Να κλείσουν την Ακρόπολη!…Την τόσο μας αρχαία!…
Πολιτισμού οι τύποι αυτοί δεν έχουνε ιδέα;!…»
Μαντάμες και υπουργάκοι μου και Τύπε κίτρινέ μου
ό,τ’ είπατε και γράψατε πηγαίνει κατ’ ανέμου.
Εικοσιτρείς ακρόπολες κι εξήντα παρθενώνες,
όσους κι αν πριν εχτίστηκαν δακρύβρεχτους αιώνες,
ας πάνε όλες στο χαμό μ’ αυτό αν είναι να ‘βρει
ένα ο φτωχός ξεγέλασμα στην πείνα του τη μαύρη.
Όλα τα παλιομάρμαρα του κόσμου να χαθούνε
παρά οι φτωχοί μας το ψωμί ψωμάκι να το πούνε.
Άνθρωποι που παθιάζονται για πέτρινα μνημεία
και που για φτώχεια μέριμνα δε δείχνουνε καμία,
ψευτόκλαμα ειν’ το κλάμα τους κι αγύρτικη η οργή τους-
περσότερο τους γνοιάζει αυτούς μια πέννα απ’ το πουγκί τους.
Λένε οι αχρείοι: «τον Τουρισμό αυτό πολύ θα βλάψει
ξένος αφού στον τόπο μας να έρχεται θα πάψει!
…πέσαμε δέκα στα εκατό ήδη στον Τουρισμό!
Με την Ακρόπολη κλειστή τραβάμε στο χαμό!..»
Μα ή μ’ εκατό τοις εκατό ή με σαράντα μείον
του έρμου φτωχού δε θ’ αυξηθεί καθόλου το ταμείο’.
Συντρίμμια όλα τα μάρμαρα του τόπου αυτού να γίνουν
αν είναι μόνον ίδρωτα κι αίμα λαών να πίνουν.
Και παρανάλωμα φωτιάς ας γίνουν τα Μουσεία
αν πείνα στη φτωχολογιά φέρνουν κι απελπισία.
Του κόσμου κάθε άψυχο λιθάρι ας χαθεί
αν είναι μόνο μια ζωή ανθρώπου να σωθεί.
--------
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 8:42 μ.μ. 
Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009
Γραμμένα με την ευκαιρία διαφόρων γεγονότων και συγκυριών

ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΜΕΤΑ
ΤΗΝ ΕΠΊΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΉ


Τρέξαν όλοι οι συνεργάτες
ν’ αλληλοσυλληπηθούν
και για μια φορά ακόμα
στη βρωμιά τους να ενωθούν-

τρέξαν οι συνένοχοι όλοι
για να γλύψουνε τον Τύπο
που στον ίδιο οι καρδιές τους
οι αισχρές χτυπούνε χτύπο.

Μον’ αυτό δεν είναι λόγος.
αναγκαίος και ικανός
ώστε ούτε κοκαλάκι
να μη μείνει κανενός;


Σ’ όλους τους λοιπόν λεπίδι!
Βόλι σ’ όλους και φωτιά!
ώστε απ’ όπου θα τους στείλτε
να μην κλέβουν άλλο πια.
…………………………………………………………..
Γιώργης Χολιαστός



Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Πάχος που τονε κάνει να βαδίζει
με ανοιχτά τα πόδια, μη και πέσει΄
Στενό σακάκι που ασφυκτιά στη μέση
απ’ την κοιλιά που πλούσια το γεμίζει.

Και πάντοτε σκυφτός πάει λιγάκι
σαν έτοιμος κάθε στιγμή να ορμήσει
καθώς η λέαινα όταν συναντήσει
λαφίνα κάποια…ένα ζαρκαδάκι…

Με ύφος Χίτλερ, με στυφό το στόμα,
πάντα, μιλώντας, τη φωνή σηκώνει
σαν όλη την Ελλάδα να μαλώνει
κι όταν καλός να δείξει θέλει ακόμα.

Γλοιωδώς στον ισχυρό μπροστά γελάει
λυσσώντας ν’ αποσπάσει μια ματιά του,
ενώ αδύναμους σα δει μπροστά του,
τους τρώει, τους λιανίζει, τους μασάει.

Και πονηρός καθώς η αλεπού,
και ύπουλος σαν ύαινα και σα φίδι
μπράβους μονάχα έχει εν κτακλείδι:
φίλοι γι αυτόνε να βρεθούνε πού;

Γιώργης Χολιαστός








ΤΡΑΓΑΚΗΣ

Τι το ‘θελες το –άκης; σκέτο Τράγος!
Τ’ όνομα αυτό σου πάει μια χαρά!
Τράγος: κατάρα, μίασμα και άγος
κι όσα άλλα κουβαλάει τρομερά.

Τραγάκης. Λίθινη Εποχή. Μεσαίων.
Τραγάκης. Ξύδι. Βύσσινο. Κινίνο.
Στον κόσμο αφότου έχει έρθει, πλέον
δεν χρειαζόμαστε καν τον Δαρβίνο.

Γιώργης Χολιαστός









Ο ΚΩΣΤΆΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΏΠΗ

Πήγε ο Κωστάκης στην Ευρώπη
σαν φουσκωτό μικρούλι τόπι.
Όμως, κι ας είχε όσο καμάρι,
μόνο στ’ αστεία τον είχαν πάρει
όσοι βρισκόνταν εκεί πέρα:
ξέραν πως έχει μέσα αέρα.
Και με τα πόδια τους να παίζει
τον είχαν κάτω απ’ το τραπέζι.
Και περφανεύτηκε γυρνώντας
έτσι αλαφρός και άδειος όντας:
«Όλοι όσοι εκεί πέρα ήσαν
ενάντια μου δεν εμιλήσαν!»
Και με μια γκέλα όλο νάζι
πάει στη Ραφήνα και αράζει.

Γιώργης Χολιαστός



ΛΊΓΗ ΒΕΝΖΊΝΑ ΚΙ ΈΝΑ ΣΠΊΡΤΟ

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
και η Ελπίδα ξαναζεί-
κι η Ανθρωπιά-όπως της πρέπει
με τους Ανθρώπους πάει μαζί.

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
πάνε Δημόσιο, ΕΣΥ, ΟΤΕ
και η Ελλάδα τόσο φέγγει
όσο δεν έφεξε ποτέ.

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
και πάν Βουλή και Βουλευτές΄
τ’ Αύριο ο Λαός καλημερίζει
κι Αντίο λέει στο βρώμιο Χτες.

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
και το που Θάμα μοιάζει, να!
μιας Κοινωνίας μες απ’ τις Στάχτες
Δίκιας η Γέννα ξεκινά!

Γιώργης Χολιαστός







ΜΈΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ

Στον Κωστάκη εικοσιπέντε
μέτρα φέρνει ο ΣΫΡΙΖΑ
που όμως ο «στερεάς παιδείας»
τα κλαδεύει σύρριζα.

Ο ολίγος Παπανδρέου
πέντε μέτρα του προτείνει
μα ο Κωστάκης με παλάμη
ανοιχτή, πίσω τα δίνει.

Ο ΛΑΌΣ φέρνει προτάσεις
τέσσερες συμπυκνωμένες
μα ζουμί μέσα δεν είχαν,
παρά αέρα οι καημένες.

To Κου Κου Ε δεν έχει δέσμες
ή σημεία ή προτάσεις
μόν’ πορείες, καταλήψεις
και λαϊκές επαναστάσεις.

Και ο Κωστάκης πλέον μονάχος του
την κρίση διαχειρίζεται,
με άλλα λόγια ο κόσμος χάνεται
και το ….. χτενίζεται…

Γιώργης Χολιαστός




ΓΙΏΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΈΡΗΣ

Γιατί δεν ξέρω όλοι φασίστα με θαρρούν…
Από μια Νέα βγήκα εγώ Δημοκρατία!
Παιδί της είμαι εγώ φτυστό! Κι όσοι απορούν
στα που κρατεί αυτή ας ψάξουνε αρχεία.

Ξέρετε πόσους βουλευτές εγώ κρατώ.
Μ’ ακραίος αν ήμουν δε θ’ ανέχομουν κανέναν.
Ως για τους ξένους μας, πολύ τους αγαπώ΄
αυτοί μισούν-ποιος το γιατί ξέρει …-εμένα…

Κι αν στους αρχαίους βρίσκω εγώ την ηδονή
και δεν μου ειν’ οι ήρωές τους διόλου ξένοι,
είναι που εκείνο το παιδί-τον Άδωνι-
θέλω να δω στα εκδοτικά να πετυχαίνει.

Το να μ’ αρέσει από «φασ» ό,τι αρχινά
από παιδί στην Κατοχή μού έχει μείνει-
τότε φασ-όλια που εζητιάνευα συχνά
κι αυτά τα γράμματα ζακόνι μου ’χουν γίνει.

Γι αυτό σας λέω μη γνιαζόσαστε γι αυτά
και ψήφο δώστε μου σα φτάσουμε στην κάλπη-
πρωθυπουργό κι εμένα κάντε μια φορά:
γιατί άλλοι ’κάναν τον Ομπάμα;..έναν αράπη;!..

Κι ακούστε ’δω
δεν είμαι ακραίος όπως λέτε κάθε μέρα΄
κι αν στέκω εδώ
είναι που- κρίμα!- δεν υπάρχει παραπέρα…

Γιώργης Χολιαστός










ΝΤΌΡΑ

Ντόρα! Κρέατα και λίπη
Ντόρα! Μπούτια και ποποί-
το μυαλό μονάχα λείπει
κι η σεμνότη κι η ντροπή.

Σαν αλόγα περπατάει
με αναίδεια όλο μιλεί
βλακωδώς πάντα γελάει
και το Λόγο προκαλεί.

Δίνει σε Αμερικάνους,
δίνει σ’ Άγγλους, Γερμανούς,
σε Βουλγάρους, Αφρικάνους,
σε Κροναίους, σε Αρειανούς.

Δίνει Κύπρο, δίνει Θράκη,
δίνει αξιοπρέπεια
δίνει και κανα νησάκι
άμα τύχει στην Τουρκιά.

Το πουγκί της μόνο κλείνει
σα να δώσει η ώρα ερθεί,
κτήμα της ό,τι έχει εκείνη-
που ’χει απ’ το λαό παρθεί.

Τότε σ’ όποιον χέρι απλώσει
τόνε γράφει στα παλιά
κι αν κανείς «δώσε μου» αρθρώσει
παριστάνει…τον Σουφλιά!

Και φυλάει τα κλεμμένα
μακριά από ήλιου φως
και να τα ’δει αυγατισμένα
λαχταράει πώς και πώς.

Κι έχει τόση μία βιάση
να γενεί πρωθυπουργίνα
που τον τίτλο ν’ αγοράσει
θα ‘δινε και την Αθήνα.

Όμως έλπιζε Ντορούλα!
Ο λαός-τόση έχει κρίση
που έναν πάλι φαταούλα
και αχρείον θα ψηφίσει.

Γιώργης Χολιαστός




















Ο ΚΎΡΙΟΣ ΤΡΑΓΆΚΗΣ

Η φωνή του η στυγνή τ’ αυτιά τρυπάει
σαν λαιμός λαμαρινένιος να μιλάει.
Κι αν μιλώντας, κάποιος βλέπει και τη φάτσα του,
σιγουρεύει: καλικάντζαρου ειν’ η ράτσα του.

Δεξιόστροφο κοχλία μας θυμίζει
που μονάχα εξυμνεί και σαλιαρίζει.
Από κάποια υγρά υπόγεια έξω βγαίνοντας
γλοιώδη αφήνει γύρω ίχνη σουλατσέρνοντας.

Δεξιότερος του Σάχη της Περσίας
της ανίερης συμμετέχει πανδαισίας
που μπροστά του απ’ τη Δεξά μονίμως στρώνεται
ώστε κάθε της αγύρτης να ματσώνεται.

Κι όλο λέει-λέει-λέει και γρυλλίζει
κι όλο γύρω από τα ίδια τριγυρίζει-
βλέπει δίκια όπου τ’ Άδικο εστιάζεται
και ειρήνη όπου πόλεμος ’τοιμάζεται.

Κι αν ειπείς για λευτεριά κι αξιοπρέπεια
ω! εκείνον δεν τον νοιάζουνε τα τέτοια-
λευτεριά είναι γι αυτόν η εκμετάλλευση
κι αξιοπρέπεια η κακοήθης της μετάλλαξη…

Ω! Καλέ μας! ω! Φασίστα μας Τραγάκη,
να γελούσες ας σε βλέπαμε λιγάκι…
αλλά όχι!..όχι…όχι…μην το κάνεις-
μη το γέλιο μισητό κι αυτό μας κάνεις…

Γιώργης Χολιαστός







ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΗΜΊΤΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΠΙΆΤΣΑ
(πρόχειρο)
Μας ξανάρχεται λοιπόν ο ελαιόφυτος
την οικτρή πολιτική μας να τονώσει
και τα κόλπα τα στραβά της ποταπότητος
με την τόση του τιμιότητα να ισιώσει.

Μας ξανάρχεται ο ήρως που αρώτητα
στης Ευρώπης μας εστρίμωξε τη στρούγκα-
ληστρική μα και παμφάγα μια Κοινότητα-
που ούτε ελπίδα να υπάρχει πια για φούγκα.

Λες και ήταν στην ΕΟΚ να μπεις κατόρθωμα
κι ότι χάρη μας εκάναν που μας μπάσαν
κι όχι ανάγκη τους και

Τα παλιά να μας θυμίσει έρχεται χάλια μας
που γι ατέλειωτα οχτώ χρόνια κυβερνούσε
κι εμεί χάναμε τ’ αυγά και τα πασχάλια μας
κείονος δις τους πλούσιους φίλους του κερνούσε.



















σδφγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγ






Κύριε γεωργιάδη

Εκτός απ’ τα βιβλία που διαβάζεις
κι οίησης πλήρης μας παρουσιάζεις,
υπάρχουν Άδωνι βιβλία κι άλλα:
λεπτά, λεπτότερα, μικρά, μεγάλα…

Και όλα εκείνα-τ’ άλλα τα βιβλία-
ομοιότητα δεν έχουνε καμία
με τα δικά σου- άλλες ιστορίες…
άλλες ιδέες και φιλοσοφίες…

Κι ανοίγουνε στα πνεύματα άλλους κόσμους,
απ’ τους δικούς σου εκτός-τους αποκόσμους.
Και αν πασκίζεις να τους αποκλείσεις
αυτοί ’ναι ’κεί όσο κι αν συ γαυγίσεις.

Κι αν θα ’χε απ’ τα βιβλία αυτά κονόμα
κανείς, θα μπόρειγε (και συ ακόμα)
χιλιάδες εκπομπές γι’ αυτά να κάνει
με κέρδη που ο νους σου ούτε που βάνει.

Μη το λοιπόν απόλυτος τόσο είσαι-
μα κι ούτε ίσως να το προσποιείσαι,
γιατί σ’ αμφότερες τις περιπτώσεις
είσαι Άδωνί μου ήρως βλακείας τόσης…

Τη στάλα των ιδεών όπου πρεσβεύεις
σ΄ωκεανό μη την αναγορεύεις-
μάλιστα που αυτή ’ναι μία στάλα
που μες στου Χτες μουχλιάζει την μπουκάλα...

Γιώργης Χολιαστός















«Ώρα της Γης»

Πρώτοι σε ό,τι Υπομονή,
Κόπο κι Ευθύνη δε ζητά-
πρώτοι σε ό,τι κι αν βρεθεί
που δεν πληγώνει, δεν πονά.

Πρώτοι σε Κλείσιμο Ματιού
ή σ’ ένα Κλείσιμο Κουμπιού΄
σε μια Φωνή, σ’ ένα Λυγμό,
σ’ ένα στους Γιάνκηδες «θενκ γιου»…

Κι ύστατοι πάντα στην Τιμή,
σ’ Αξιοπρέπεια, σε Ντροπή,
στις Τέχνες, στον Πολιτισμό,
στην που Χρυσός είναι Σιωπή.

Στην «Ώρα» πρώτοι εμείς «της Γης»
γιατί Φανφάρες μόνο θέλει,
έναν Φτηνό Ενθουσιασμό
κι Άστοχα-κι όπου πάνε Βέλη.

Πρώτοι!..Κι οι Ξένοι μας θωρούν
και απομέσα τους γελούν-
πρώτοι σε αρίθμητες Βλακείες
για ν’ ακουστούν δυο τρεις «κυρίες»!

Αλλά στης Χώρας μας την Ώρα
ύστατοι ως πάντοτε και τώρα:
δεν μας πειράζει κι αν χαθούμε
μον’ έξω! έξω! ν’ ακουστούμε…

Γιώργης Χολιαστός




ΏΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΏΡΑ ΒΟΥΛΉΣ!
«Για μία ώρα η Βουλή θα μείνει στο σκοτάδι.»
Ε τι; Για νέο μας το λεν; Διακόσα χρόνια τώρα
μέσα στο σκότος ζει αυτή και πλέκει μες στο βράδυ
αντάμα σκοτεινιάζοντας κι ολόκληρη τη χώρα.

Απ’ τη στιγμή που φτιάχτηκε, στο Μαύρο είναι κρυμμένη.
Ψυχή ολόμαυρη έχουνε οι βουλευτές της όλοι,
μαύρο μυαλό, μαύρα όνειρα, στα μαύρα είναι ντυμένοι
και χρήμα μαύρο κουβαλούν στο μαύρο πορτοφόλι.

Άκου θα κλείσει η Βουλή βράδυ οχτώ τα φώτα!
Μα κλειώντας φώτα ολοζωής εκείνη διασκεδάζει:
φώτα Παιδείας…Πνεύματος…και σαν του Κουίκ μια κότα
όταν βαριέται να τα κλει…ε τότε…μας τ’ αλλάζει…

Γιώργης Χολιαστός


ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΛΕΨΙΑ
ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ-ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ

Μπορεί να βρούμε πότε άρχισε το Σύμπαν-
το CERN φιλότιμα πολύ γι αυτό δουλεύει-,
μα κι αν τα κάνουμε ακόμα όλα λίμπα
ποτέ δε θα’ βρουμε γιατί ο έλλην κλέβει.

Είναι η κλεψιά για τον κάθ’ έλληνα η τιμή του.
Κι είναι αγέννητη και άφθαρτη-ειν’ αιώνια.
Μ’ αυτήν γεννήθηκε και με αυτήν μαζί του
στα μαρμαρένια θα παλέψει αυτός τ’ αλώνια







ΒΟΥΛΉ ΚΑΙ ΆΣΥΛΟ
(στους έλληνες πολιτικούς)

Θέλετε το Άσυλο να καταργείστε!
Αλήθεια όντα κτηνώδη τόσο είστε;
Το Άσυλο Ιδανικών είναι φωλιά!
Θέτε να ρίξτε τ’ Άγια στα σκυλιά;

Στο Άσυλο, από σας κυνηγημένη
η Αγνότη φέγγει με ψυχές δεμένη΄
με συντροφιά της άδολα παιδιά-
εκεί χτυπάει τ’ Ανθρώπου  η καρδιά.

Μα έχετε και σεις το άσυλό σας,
τον πλούτο που φυλάει τον άνομό σας
τη μαύρη σας που κρύβει την ψυχή
και τη συνείδησή σας τη ρηχή-

άσυλο κάθε σας που σκέπει βρώμα
καθώς νεκρού σαπίλα σκέπει χώμα.
Και να ποια του Λαού η Εντολή:
αχρείοι, καταργείστε ΤΗ ΒΟΥΛΉ!

Γιώργης Χολιαστό






ΑΛΕΞΗΣ

Ποιος είπε ο Αλέξης χάθηκε; Χάνονται οι Ιδέες
ή πάντοτε στραφτοκοπούν Αγνές και Νιες κι Ωραίες;
Και ποιος την που μπολιάστηκε ολοπρώτη μες στην Πλάση
Ιδέα της Ελευτεριάς, θα μπόρειε να χαλάσει;
Και μόνη Αυτή δεν ήτανε η Ουσία του Αλέξη-
όλα του-Μάτι, Γέλιο, Φως-Αυτή δεν είχε πλέξει;
Κι όταν κανείς τη Λεφτεριά στον Κόσμο μας στεριώνει,
τέτοια Ψυχή-τέτοια Καρδιά ποιο Βόλι τη σκοτώνει;

Ο Αλέξης δεν εχάθηκε. Ζει γύρω μας κι εντός μας
και δίνει Φως στο Σκότος μας και Χρώματα στο Φως μας.

Και Κύριος πάντα του Καλού, που ένα είναι μαζί Του
από παντού ακούγεται η παιδική Φωνή του:
«Ό,τι, μικρός όντας εγώ, δεν πρόλαβα να κάνω
πράξτε το σεις. Εγώ ήσυχος θα βλέπω από ’δω πάνω.
Και είμαι σίγουρος πως σεις Συντρόφια Αγωνιστές μου
όσες εγώ δεν έζησα θα ζήσετε Χαρές μου:
ότι θα φτιάξετε μια Γη που φαύλους δε θα τρέφει
και στ’ Άστρα τ’ άλλα αντρόπιαστη και χαρωπή θα γνέφει».








Η ΠΙΤΑ

Οι μιαροί, οι βρωμεροί πολιτικοί μας
ας ωρύονται φρικτά στη διαπασών,
δεν μπορούνε να σκεπάσουν τη φωνή μας-
που φωνή είναι πλέον πάντων και πασών.

Ξέρουν όλοι τους πως έχουν κατακλέψει.
Μα κανένας για τον άλλον δε μιλά
γιατί τότε η αποκάλυψη θα τρέξει
και σαν κόλλα πάνω σ’ όλους θα κολλά.

Λες και όταν εψηφίζαμε, δεν ήταν
για να εκλέξουμε Βουλή, πρωθυπουργό,
μα το σύνθημα να δίναμε, στην πίτα
να επιπέσουνε με βήμα αυτοί γοργό.
.
Αν μια τέτοια το λοιπόν δημοκρατία
ειν’ αυτή για την οποία αυτοί μιλούν,
απ’ αυτήνε προτιμώ εγώ τη βία
όσων τέτοιο ένα αίσχος καταλούν.

Και παράξενα μας βλέπουν λες και κάτι
να τους λέμε μ’ εξωγήινων μιλιά.
Λοιπόν πάλι: «Κι εμείς θέλουμε κομμάτι!
Ή το παίρνουμε απ’ την τρύπια σας κοιλιά!»

Γιώργης Χολιαστός



ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ 2009

Αλογοσκούφης εκτός
Μας άρμεξες…μας άρμεξες…,
το που Μας πήρες γάλα
μες σε στομάχια το ’χωσες
που ήδη ήταν μεγάλα

Και να τι εκατάφερες:
οι πλούσιοι να ρευόνται
και οι φτωχοί να σε μισούν
και να σε καταριόνται.

Κρίκος κι εσύ της άλυσος
απ’ το λαό που κλέβει
και προύχοντες και «ημέτερους»
αναίσχυντα βολεύει.





Μεϊμαράκης
Αυτός είναι δικηγόρος-τι δουλειά έχει στο στρατό;
Αλλά τώρα θα μου πείτε ψύλλους στ’ άχερα ζητώ:
κι ο Κωστάκης-ο αρχηγός του-, που τον έχει βάλει εκεί,
μη κι αυτός στο τέλος τέλος ένα Λόχο δε διοικεί;




Ντόρα Μπακογιάννη
Ό,τι το στόμα της κι αν λέει,
το γέλιο της που σφάζει
το βλέπει ο έλληνας και κλαίει
ο εχθρός και ησυχάζει…






Σουφλιάς Γιώργος
Σουφλιά, κι αν όλοι οι φόροι μας
πάνε στο μαγαζί σου,
μ’ αν σου ζητάμε τίποτα
μας γράφεις στο…αυτί σου…



Αβραμόπουλος
Δανδή μου ατσαλάκωτε,
της Αρκαδίας αφάνα
στη λαμογιά είσ’ άφταστος
κι είσαι στο ψέμα μάνα.

Υπόσχεσαι, ξυπόσχεσαι,
τάζεις και ξανατάζεις
μα της Υγείας το φριχτό
το Χάλι δεν τ’ αλλάζεις!..


Στο Γιωργάκη
Ο Βενιζέλος τον Κλικλή
για γόνο είχε Γιωργάκη,
όπως ο Αντρέας έχει εσέ
κι ο «Εθνάρχης» τον Κωστάκη.

Γι αυτό το κάρο δεν τραβά
και όλο πίσω πάει
και τ’ άλογό βαθιές πληγές
στο σώμα του μετράει.


Παπαληγούρας
Ακόμα δεν επρόλαβες
στο υπουργείο να μπεις
και στα καράβια δεν πατεί
επιβάτης πια κανείς-

Φτηνότερα τους έρχεται
να παν μ’ αεροπλάνο-
και πόσο είσαι να βλέπουνε
λίγος από κει πάνω…




Γιώργος Παπαντρέου
-Μην κλαις Γιωργάκη μου εσύ
που να μιλάς δεν ξέρεις.
Μ’ επιμονή κι υπομονή
κι αυτό θα καταφέρεις…

Συ, άσχετος πολιτικής,
Κόμματος άρχεις τώρα-
θα σου γλιτώσουν μιας εκεί
Γραμματικής τα δώρα;




Φάνη Πάλλη-Πετραλιά
Ω! Φάνη Πάλλη-Πετραλιά
κι αν μας Απασχολήσεις
δεν έχεις τίποτ’ από μας
και πάλι να κερδίσεις.

Γιατί άλλο εμάς Απασχολεί
που γιατρειά δεν παίρνει-
η ανέχεια που μας τυραννά
κι αλύπητα μας δέρνει.




Μιχάλης Λιάπης

Το πτηνοειδές σου πρόσωπο
κραυγάζει-φως φανάρι-
ότι μυαλό συ κουβαλάς
όσο ένα πετεινάρι…






Αντώναρος

Αντώναρε πραγματικά
βουβάλι μέγα είσαι
που μουγκανίζεις σαν μιλάς
και που άνταφλα κινείσαι.

Σα λύκος μονοκόμματος
σαν Σάϋλωκ καρμίρης
και σαν βρωμιάρης ζήτουλας,
οικτρός και κακομοίρης.



Άρης Σπηλιωτόπουλος στο Παιδείας

Είχε δεν είχε σ’ έχωσε
ο Κώστας στο γκοβέρνο
κι αν κάποιοι του πουν τίποτα
«κουκιά εγώ», λέει, «σπέρνω».

Αλλά πώς να το κάνουμε;
Οι φίλοι δεν ξεχνιούνται.
Κι ο φίλος αν πρωθυπουργός,
αυτοί υπουργοποιούνται…

Τώρα αντί βέργας και πειθούς
(κοντά στη γνώση πάει κι ο νους):
μια πετσέτα κι ένα νάζι
τα παιδιά μας θα διαβάζει.




Βιομήχανος Παπαθανασίου στο Οικονομίας
Τι πήγες κι έκανες μωρέ Κωστάκη;
Μυαλό δεν έχεις λιγουλάκι;
Χαθήκαν τόσα άλλα ονόματα;
Λιοντάρι να βοσκάει πρόβατα;..



Ανασχηματισμός
Ας δούμε και τον ορισμό
για τον ανασχηματισμό:
«Στο καλό και καλή χώνεψη!»
και «καλώς τους-καλή όρεξη!»









Σαμαράς Πολιτισμού
Πολιτισμού ο Σαμαράς
που του εφέρθη ο Μητσοτάκης βάρβαρα.
Μοίρα του το ’χει: ο φουκαράς
ή θα πληρώνει, ή θα ζητάει μάρμαρα!









Μαρκόπουλος Τουριστικής Ανάπτυξης
Χειρουργός. Τάχα τους σάπιους
τους ιστούς θα τους αλλάξει
με γερούς, ή νέα σαπίλα
Μαρκοπούλεια αυτός θα φτιάξει;




Γκιουλέκας Υφυπουργός Εσωτερικών για τον Τύπο

Κι άλλος Γκιουλέκας στην ΕΛ. ΑΣ.;
Κωστάκη μου στραβά το πας.
έχει αρκετά η αστυνομία
και κομματόσκυλα και βία.

Εκτός κι αν είναι για τον Τύπο.
Υποχρεούμαι τότε να είπω
πως τα ΜΜΕ θέλουν Γκιουλέκα!
Και όχι έναν, αλλά δέκα!



Υφυπουργός Ναυτιλίας Πάνος Καμμένος.

Τη γη την έχει κατακλέψει.
Δεν έχει φαίνεται χορτάσει,
και πάει και πόντους να κουρσέψει.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΡΑΣΕΙ;





Βαρβιτσιώτης Μιλτιάδης στο Εξωτερικών
Οικογενειοκρατίας συνέχεια.
Γεια σου νεολαία και χαρά σου,
που βουτηγμένη στην ανέχεια
γουρούνια ανέχεσαι κοντά σου,

που γουρουνάκια άλλα γεννάνε
και τα ταίζεις-και χοντραίνουν-
και που και σε δόλια θα φάνε
καθώς ποτέ τους δε χορταίνουν.

Ήσυχα νέοι κοιμηθείτε
κι ήρεμα έτσι διαδηλώστε,
που μη, ούτε λίγο, να γδαρθείτε
ή καμιά μύτη να ματώστε.

Αντάξιοι είστε-σαν ταμένοι-
του που σας πνίγει, Βαρβιτσιώτη!
Γεια σου γελοία, υποταγμένη,
απαίδευτη, βρωμιάρα νιότη!

Μα βάλτε στου μυαλού σας
μιαν άκρη, του άβουλού σας
(κι άχρηστο εκεί ας μένει
από ζωή χαμένη):

Κοινωνική γαλήνη
με τα λεφτά στα κτήνη
χαράς είναι κυψέλη
με δίχως-διόλου!-μέλι.





ΤΑ ΝΈΑ ΚΌΜΜΑΤΑ

Νέο κόμμα! Νέο κόμμα! Να τι θέλει η Ελλάδα!
Την πολλή που είχε ως τώρα εβαρέθηκε λιακάδα
κι απ’ το μπλε το χρώμα έχει τόσο πλέον βαριεστήσει
που νουδού πασόκ και λάος απ’ το χάρτη θα τα σβήσει.

Νέο κόμμα της Ελλάδος τώρα η όρεξη τραβάει
κι υλικό ως νέο δεν έχει βολικό που να μετράει,
τα παλιά υλικά ζυμώνει, κόμματα δυο νέα χτίζει
και νουσόκ λέει το ένα και παδού τ’ άλλο βαφτίζει.










Η φΥΓΉ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑ

Να ‘ταν η Ελλάδα φυλακή και η Νου Δου Ριτζάϊ
και να δραπέτευε και α! έξω από δω να πάει…

Να ‘ταν η Ελλάδα θάλασσα και το ΠΑΣΟΚ ναυάγιο…
θα ‘τανε φως φανάρι πως η Ελλάδα έχει άγιο…

Να ‘πεφτε το ελικόπτερο επάνω στη Βουλή…
Μα ο θεός δεν αγαπάει τους έλληνες πολύ…

Να ‘ ταν το ελικόπτερο που πήρε τον Αλκέτ
ο διάολος-και ο Αλκέτ να ήτανε η ΝΕΤ…

Ο Παλαιοκώστας να ‘τανε οι τρακόσοι βουλευτές
και να ‘βρισκαν το στόχο τους οι σφαίρες οι καυτές…

Ή να ‘τανε η κυβέρνηση, λέει, η κηροζίνη,
κι αφού ανάψει, να σβηστεί μόν’ αφού στάχτη γίνει…

Ο Γιώργος να ‘ταν νυσταλέος της φυλακής φρουρός
και: «τι έγινε;..τι έγινε;..» να κάνει ο καψερός…

Κι ο Γεωργιάδης του ΛΑΟΣ, μες στην αναμπουμπούλα
«Ιδιώνυμο!» να ωρύεται, «Ιδιώνυμο η κουκούλα!»…

Γιώργης Χολιαστός





ΚΑΡΑΜΑΝΛΉ ΑΠΌΤΥΧΕΣ

Καραμανλή απότυχες.
Για φούντο πας ευθεία.
Καθόλου δε σ΄ ωφέλησε.
η «στέρεη Παιδεία».

Πάρε τα δυο που έκλεψες
τα δισεκατομμύρια
και τράβα για τη σύνταξη
και …για τα πανηγύρια.

Και τάιζε καλά καλά
το γιο σου, να τρανέψει,
για να γινεί πρωθυπουργός
και τα διπλά να κλέψει.




ΣΤΗ ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Επιτέλους! Αγώνας!
Επιτέλους! Οργή!
Επιτέλους! Ενέργεια!
κι όχι σκέψη-κι αργή!

Επιτέλους τα όπλα
πιάνουν τώρα δουλειά!
Το μολύβι δε γράφει
μα τρυπάει κοιλιά!

Η καρδιά μας δική σας!
Η ψυχή μας σε σας!
Αλλ’ αφήστε τα πόδια-
στο κεφάλι μεμιάς!






Η επίσκεψη της Ντόρας στην Αμερική-πώς αντέδρασε ο Ομπάμα-τι είπε η Ντόρα στην Χίλαρυ-τι απάντησε η Χίλαρυ στη Ντόρα.
Αποσπάσματα από το πεντασέλιδο έργο-το υπόλοιπο στο γνωστό μπλογκ.

(Εδώ ο Ομπάμα μαθαίνει ότι τρεις έλληνες θα φτάσουνε στην Αμερική για επίσημη επίσκεψη)
…………………………………………………………………………………………
Ο Ομπάμα, όταν έλαβε την είδηση, ευθύς
όλοι του διέταξε να παν εκεί οι επιτελείς.
Και τους δηλώνει, τρέμοντας πως έρχονται Γραικοί.
Αμέσως μία σύγχυσις παρετηρήθη_ εκεί.
Ώσπου είπε κάποιος: «Πρόεδρε, θα το αντιμετωπίσουμε.
Ο,τι πολύτιμο έχετε στο Σπίτι θα το κρύψουμε
ώστε το κάθε ελληνικό που θα ’ρθει υποκείμενο
να κλέψει να δυσκολευτεί κάποιο μας αντικείμενο.»
«Δεν ειν’ αυτοί οι φόβοι μου εμένα αγαπητέ μου.
Δυο-τρία χρυσά-έχω πολλά-ας πάνε κατ’ ανέμου.
Εγώ τα άλλας σκέπτομαι μεγάλας συνεπείας
που η επίσκεψις εδώ έστω τριών ελλήνων
Στας τόσον Ηνωμένας μας θα έχει Πολιτείας.
Ξεχνάτε πως απόγονοι είναι αυτοί εκείνων
Που ήρωες τα συγγράματα τους λεν της Ιστορίας
Kαι που αθλημάτων έκαμε καθενας του σωρείας;
Μελέαγρος και Ηρακλής, Θησεύς και τόσοι άλλοι
Κάναν ανδραγαθηματα που να. σε πιάνει. ζάλη.
Τα βάζαν με ολόκληρους λαούς και τους νικούσαν,
θηρίων εννιακέφαλων κεφάλια πελεκούσαν,
Σκοτώνανε Μινώταυρους, σκοτώνανε λιοντάρια,
Με μία λέξη άφταστα ήτανε παλληκάρια.
Αλλά και κάποιος Διγενής στου Βυζαντίου τα χρόνια
Που όπως λεν Eλληνική καi κείνος είχε ρίζα
Δε νίκησε τη θρυλική κι εκείνος Μονοβύζα
Kι έμεινε ο άθλος του αυτός μ' άλλους πολλούς αιώνια;
Λοιπον αφού ειν' Έλληνες κι αυτοί, μπορεί σα ’ρθούνε
Ν’ αρχίσουνε να σπάζουνε κι εδώ και να χαλούνε.
Kι αφού τον Οίκο το Λευκό έτσι θα μας ξηλώσουνε
Κατόπι, και τη χώρα μας ανήλεα θα δηώσουνε".
"Τόσος στρατός μας Πρόεδρε, δε θα τους εμποδίσει;"
"Οι Πέρσες είχαν πιότερο στρατό απ’ τον δικό μας
Και όμως τάφος έγινε γι αυτούς ο Μαραθώνας.
Οι Έλληνες! Oι Έλληνες! Ποιος θα τους σταματήσει;!;"
"Πρόεδρε, ας μη μείνετε εδώ τη μέρα εκείνη
Και να τους πούμε να σας δουν τάχα μιαν άλλη μέρα
Kι ύστερα βλέπουμε.." "Μ' αυτό τίποτα δε θα γίνει
Περσότερον οι άθλιοι θα πάρουνε αέρα
Γιατί αυτό οπωσδήποτε πολύ θα τους θυμώσει
Kι ό,τι μπροστά του βρει καθείς, θα το ισoπεδώσει...
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό-σκέπτεστε τι θα πούνε
Oι Ρώσοι όταν μ' Έλληνες παρέα θα μας δούνε;
Πως συμμαχήσαμε μ’ αυτούς θα βγάλουν το συμπέρασμα
και θα μας πάψουν παρευθύς κάθε που στέλνουν έμβασμα.
Κι η Ευρώπη τη μακάρια της θα χάσει ηρεμία
όταν θα δει πως κάναμε μια τέτοια συμμαχία.
Ως για την ήπειρο αυτή την αμερκανική μας,
θα πάψει τότε σίγουρα να είναι πια δική μας
Αφού κι εδώ Eλληvικό ποδάρι θα μυρίσει".
"Μα θα τα βάλουν ou Έλληνες μ' ολόκληρη τη Δύση;"
"Γιατί; Μη δεν τα βάλανε με την Ανατολή;
Kάποιoς Αλέξανδρος παλιά, δεν πήγε στην Ασία
Kαι προπαγάνδα Eλληνική δεν εκανε εξαισία;
Kαι στων Ελλήνων λένε αυτός ανήκε τη Φυλή."
"Πρόεδρε, μόνο η Ελλάς αυτό το ισχυρίζεται"
«Ειν’ ισχυρή κι ό,τι θα πει αυτή, υπολογίζεται.

Γι αυτό σας λέω-δεν μπορώ μ' Έλληνες να τα βάλω.
Tι να σας κάνω...Πρόεδρο διαλέξτε αμέσως άλλον
Που των Ελλήνων τη γενιά να μη τηνε φoβάται
και κάτσετε κι εσείς μ΄αυτόν για να τόνε φυλάτε.
Αυτοί αναστατώσανε ολόκληρην τη γη
και στη μικρή Αμερική θα έκαναν εξαίρεση;……..»
Δε βλέπετε που ανάστατη κάνανε την Ευρώπη;
Που η Γαλλία ό,τι αυτή της πούνε πάντα κάνει;
Τη Γερμανία πως παίζουνε σα λαστιχένιο τόπι;
Κι όποιος μαζί τους εθνικά θα μπλέξει ότι χάνει;"
"Καλά ϋι οι άλλοι Πρόεδρε, αλλά με την Αγγλία-
Νομίζω επιρροή σ' αυτήν δεν έχουνε καμία".
"Πώς όχι; Τον χειρότερο της έχουν δώσει ρόλο:
Τη βοήθησαν μεγάλονε να φτιάξει ένα στόλο
Και τηνε κάνανε νταντά, την Κύπρο να προσέχει.
Κι όποιος θα τηνε πείραζε αυτή να του τις βρέχει".
"Όμως αυτή τις έβρεξε πρώτα σ' αυτούς τους ίδιους"
"Στους Έλληνες οφείλεται κι αυτό τους επιτήδειους:
Επειδή όλα ήτανε εν τάξει μες στη χώρα τους
Ζήτησαν να τους δείρουνε γιά να περάσ’ η ώρα τους.
Kαι γιά να έχουν κάτι τι και πλάκα γιά να σπάνε
Τα Σκόπια δημιούργησαν,μαζί τους να γελάνε.
Και, είπανε στους Αλβανούς, στους Ελληνες εκεί
Απάνθρωπα να φέρονται πολύ, ώστε κάθε τρεις
οι διμερείς ΟΙ σχέσεις τους να έχουν εμπλοκή
Κι άεργη να μην κάθεται η μεγάλη τους πατρίς".
Καλά τα λέτε Πρόεδρε, αλλ' ας μη γενικεύουμε.
Ας μη τους Έλληνες αυτούς με τους παλιούς μπερδεύουμε-
Αυτοί εδώ που θάρθουνε σε λίγο να σας δούνε
Δεν έχουν δα και τίποτα γιά να περφανεφτούνε.
Και ούτε τόσο ειν' άγριοι όσο οι γηγενείς των-
Δεν εγεννήθηκεν εκεί ακόμα ο Διγενής των".
"Τι μακριά που είσαστε όλοι σας νυχτωμένοι!
Αυτοί είναι χειρότεροι-και πιο διαβολεμένοι»
"Τόσο που και η μνεία τους ακόμα ν' αξιώνει
Τον Πρόεδρο τη στεντόρεια του φωνή να χαμηλώνει;"
"Ω! Έίναι φοβερότατοι. Δαιμόνιοι τω όντι!
Καθείς τους όσο δυο Θησείς ή δέκα Τζίμυ Λόντοι.
Και κρύβονται. Φυλάγονται μεγάλοι να μη δείξουν
Και λάδι μέσα στη φωτιά που τους ανάβει ρίξουν.
Στο ίδιο κύμα ανήκουνε με κείνους τους αρχαίους
Κι ας δείχνουν άλλην διαγωγήν,κι ας έχουν τίτλους νέους.

Και τώρα φέρονται όλοι τους οι ύστατος σαν να ‘ναι»,
Ενώ στους πρώτους πάντοτε-πιστέψτε με-μετράνε.
Τώρα ενώ στην κορυφή στέκουνε των Γραμμάτων
Κάνουνε υποκριτικά πως βρίσκονται στον πάτον.
Αντί στις Τέχνες να ‘χουνε την ίδια θέση πάλι,
Τώρα σαν Γιόγκι κάθονται με κάτω το κεφάλι.
Κι αν πεις γιά την πολεμική την τακτική τους,τώρα
Αδυναμίες κάνουνε σα να ‘χουνε πληθώρα.
Κι αντίς συγγράματα σοφά κι αιώνια να μας δίνουνε
Μόνο καμιά κατάπτυστη παλιοφυλλάδα εκδίδουνε.
Κι αντίς γιά Ευριπίδεια θέατρα και Διονύσια
θέατρα αυτοί ανεβάζουνε που μοιάζουν παιδιακίσια.
Γιά Ποίηση ευπρόσωπη κάλλιο ας μη μιλώ-
Ούτε γιά δείγμα ποίημα δε φτιάχνουνε καλό'
Κι ενώ οι παλιοί τους πρόγονοι λατρεύαν τα βιβλία
Αυτοί δήθεν δεν έχουνε σχέση μ’ αυτά καμία.
…………………………………………………………………………………..





ΘΈΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΊΔΑΣ
ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
(μόνος στο γραφείο του, βαδίζοντας νευρικά πάνω κάτω)
Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε συναινείτε συνενούνε. (το ίδιο δυο φορές ακόμα πιο γρήγορα κάθε φορά) Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε συναινείτε συνενούνε. Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε συναινείτε συνενούνε. Ορίστε! Όλοι ξέρουνε γραμματική. Τα ρήματα! Όλοι τα ξέρουνε. Πού η δυσκολία για συναίνεση; Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε, συναινείτε…
(Μπαίνει ο Παπανδρέου)
ΚΑΡ
Συναινείτε;
ΠΑΠ
Συναινείτε.
ΚΑΡ
Εσείς, συναινείτε;
ΠΑΠ
Συναινείτε.
ΚΑΡ
(επεξηγώντας τα λόγια του με μιμική)
Εσείς…ΕΣΕΙΣ…συναινείτε;
ΠΑΠ
Εσείς…συναινείτε!
ΚΑΡ
Εσείς…εσείς…
(στον εαυτό του)
Δεν ξέρει τη γλώσσα καλά ο κακομοίρης…
(απελπισμένος)
Πρόσεξε. Πες μαζί μου…μαζί μου! Συναινώ…
ΠΑΠ
Συναινώ…
ΚΑΡ
Συναινείς…
ΠΑΠ
Συναινείς…
ΚΑΡ
Έτσι μπράβο!..Συναινεί!
ΠΑΠ
Συναινεί.
ΚΑΡ
Συναινούμε…
ΠΑΠ
Συναινείτε…
ΚΑΡ
Συν-αιν-ού-με… Συν-…
ΠΑΠ
Συν…
ΚΑΡ
…αιν…
ΠΑΠ
…αιν…
ΚΑΡ
…ου…
ΠΑΠ
…είτε!
ΚΑΡ
(έξαλλος)
Όχι –είτε! Ούμε!..ούμε…ούμε…
ΠΑΠ
…Ούμε…ούμε…ούμε…
ΚΑΡ
(με ελπίδα)
Μπράβο! Όλο μαζί;...
ΠΑΠ
ουμεουμεούμε!
ΚΑΡ
Όχι αυτό! Το προηγούμενο! Συν και αιν και ούμε;…
ΠΑΠ
Συναινείτε!
ΚΑΡ
(ουρλιάζοντας προς την πόρτα)
Σπηλιωτόπουλε!
(μπαίνει ο Σπηλιωτόπουλος)
Δε μου λες, η ονομαστική πληθυντικού δεν διδάσκεται;
ΣΠΗΛΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ
Πώς το λέτε αυτό κύριε πρωθυπουργέ; Κλέβουμε, τρώμε, σουφρώνουμε, ληστεύουμε, πίνουμε αίμα, κάνουμε σκάνδαλα, είμαστε διεφθαρμένοι , κατέχουμε…τόσες ονομαστικές πληθυντικού...
ΚΑΡ
(ενοχλημένος και αγριοκοιτάζοντάς τον )
Καλά καλά, πήγαινε…
(Ο Σπηλιωτόπουλος βγαίνει. Στον Παπανδρέου, με μια τελευταία αμυδρή ελπίδα, εξουθενωμένος)
Συναινούμε.
ΠΑΠ
(ήρεμα)
Συναινείτε.
ΚΑΡ
Καλά Γιώργο. Βγαίνοντας πες του Αλαβάνου να έρθει.
(Βγαίνει ο Παπανδρέου και μπαίνει ο Αλαβάνος. Με όλη την προσοχή του στα χείλη του Αλαβάνου)
Συναινείτε;
ΑΛΑΒΑΝΟΣ
Όχι. Εμείς μόνο συν-
ΚΑΡ
Εντάξει Αλέκο. Βγαίνοντας στείλε τον Καρατζαφέρη.
(Βγαίνει ο Αλαβάνος μπαίνει ο Καρατζαφέρης)
ΚΑΡ
Εσύ Γιώργο από γραμματική τα πας καλά. Πες μου, συναινείτε;
ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ
Εμείς μόνο αινούμε Πρόεδρε. Την πατρίδα.
ΚΑΡ
(Κάνει μια κίνηση να του επιτεθεί. Συγκρατείται)
Κι εσύ και η πατρίδα σου… Τσακίσου από δω και πες της Αλέκας να ‘ρθει.
(Βγαίνει ο Καρατζαφέρης. Ο Καραμανλής στον εαυτό του)
«συν» ο Αλαβάνος, «αινούμε» ο Καρατζαφέρης, αν τους βάλω μαζί τους δύο, θα έχω το συναινούμε!
(το ξανασκέφτεται)
Αν όμως το μίγμα εκραγεί;-άστο καλλίτερα, δε μου χρειάζονται τώρα κι άλλες εκρήξεις…
(Μπαίνει η Αλέκα)
ΚΑΡ
Συναινείτε;
ΑΛΕΚΑ
Με τι;
ΚΑΡ
Καλά, πήγαινε.
(βγαίνει η Αλέκα. Στέκει μπροστά στον καθρέφτη. Βλέποντας μέσα στο είδωλό του)
Συναινείτε;
ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΉ ΑΠΌ ΤΟΝ ΚΑΘΡΈΦΤΗ
(νυσταγμένο)
Δεν πάμε για ύπνο; Νύσταξα.
ΚΑΡ
(με παράπονο)
Μα γιατί δεν συναινούνε;
ΤΟ ΕΪΔΩΛΟ
Δεν έχουν πάρει όλοι στέρεα Παιδεία όπως εσύ…Πάμε.
ΚΑΡ
Πάμε.
(μαζεύει τα χαρτιά του και βγαίνει)

ΑΥΛΑΙΑ

Γιώργης Χολιαστός








Α! Τι καλή απόφαση ο Χατζηδάκης πήρε
και πώς μ’ αυτήν, τη δυστυχιά της χώρας όλης ήρε!
Ω! πώς πια όλοι ευτυχείς θα ’μαστε στην Ελλάδα,
που μία κάνει η συννεφιά και δέκα η λιακάδα!..

Ω! Τι μεγάλες αλλαγές στη χώρα που θα γίνουν
τώρα που τ’ αυτοκίνητα οι έλληνες αφήνουν
και ποδηλάτου εφεξής τιμόνι θα κρατούνε-
ήγουν τουτέστιν δηλαδή που θα ποδηλατούνε.!..

Γιατί σαφώς εδήλωσε ο ρέκτης υπουργός μας
πως πλέον να! θα πληρωθεί ο πόθος ο κρυφός μας:
πως η κυβέρνηση εκτός απ’ τους γνωστούς τους δρόμους
θα φκιάσει –το αποφάσισε- και ποδηλατοδρόμους.

Κι αυτό ας γίνει μάθημα σε κάθε αμφισβητία:
η εμβέλεια θα είναι πια της χώρας τεραστία
σε αλκή, σε δόξα, σε ηθική και σε πολιτισμό-
σε όλων τέλος των υγιών πραγμάτων τον εσμό.

Αισίως λοιπόν τα τέσσερα θα γίνουν τώρα δύο
και των τρικύκλων χάνεται το ντούρο ως τώρα τρίο
(κι αν ο Κωστάκης βουληθεί να φάει κανα Λαμπράκη
δε θα χρειάζεται παρά ένα ποδηλατάκι).

Ο έλλην δε θα χρειάζεται πλέον για να τρακάρει
παρά ένα ποδήλατο στην αγορά να πάρει.
και θα συναγωνίζωνται οι νέοι μας οι μόρτες
όχι με μηχανών αλλά με ποδηλάτων κόντρες.

Και ο μικρός Γιωργάκης μας πολύ θα καμαρώνει
που από καιρό πολύν κρατεί ποδήλατου τιμόνι
και σαν ο πρώτος μας σ’ αυτά διδάξας θα επαίρεται
και κάτι θα ’χει έτσι κι αυτός ο δύστυχος να χαίρεται.

Μόνο θα πρέπει ο καψερός μαθήματα να πάρει
σ’ έν’ απ’ τα τόσα τα σχολεία που η χώρα θα φουλάρει
ώστε στα κόλπα να μυηθεί όλα του ποδηλάτου
μη κι αστοχία του καμμιά τον ρίξει πάλι κάτου.

Και τη φορά σπάσει αυτή όχι κανένα χέρι
μα πάθει κάποιο κάταγμα στου κεφαλιού τα μέρη
και ότι άδειο είναι αυτό, μάθει η Ελλάδα όλη,
του μισθωτού καθώς Ρωμιού είναι το πορτοφόλι.

(Ξέρω-υπερβάλλω: σ’ όσα πριν είπα,μη δώστε βάση
γιατί όσο να’ ’ναι, αρχηγός κόμματος για να φτάσει
να ξέρει πρέπει πού ακριβώς μπαίνει το δαχτυλίδι-
στον μέσο; στον παράμεσο; στον λιχανό; στον δείκτη;)


Α! Τα καλά ειν’ αμέτρητα στον τόπο που θα ’ρθούνε
σε σέλλα όταν ποδήλατου οι πολίτες ανεβούνε.
κι όταν κινούν τα πόδια τους σε κύκλους στον αέρα
χωρίς τις σόλες τους ως πριν να φθείρουν κάθε μέρα.

Τότε αυτοκίνητου ακριβού δε θα ’χουμε τη χρεία
και ζέστα θα παράγουμε στης χειμωνιάς τα κρύα-
μόνο με το ποδήλατο-τις ρόδες του γυρνώντας-
ενέργεια θα παράγουμε, ως οικολόγοι ζώντας.

Και ίσως απ’ τη φούργια μας που θα ’χουμε την τόση
το ιερό της ράτσας μας φιλότιμο φουντώσει
και τότε –όλα γίνονται…- η Ελλάς φύγει απ’ τον πάτον
και βιοτεχνία ίσως κι αυτή φτιάξει ποδηλάτων!

Τότε οι κλέφτες –οι υπουργοί κι οι βουλευτές μας λέω-
λιγότερα θα κλέβουνε,ποδήλατου ελέω,
γιατί πού θα τα βάζουνε σπίτι για να τα πάνε;-
στη σκάρα τόσα χρήματα πολλά δεν τα χωράνε.

Καλά το λέγαν μερικοί μεγάλοι εθνικόφρονες
ο Θεός πως την Ελλάδα μας δε θα την εγκατέλειπε.
Και όσοι λεν δε θεωρώ πολύ πως είναι σώφρονες:
«όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε».


Ποδήλατο! Ποδήλατο! Σωτήρα της Ελλάδος!
Με τα στραβά μας θα πλησθεί των σκουπιδιών ο κάδος
κι όλα τα νέα κι ωραία μας τώρα θα ζωντανέψουμε!
Τεταρτοκοσμικότητα! Στον κάδο θα σε πέψουμε!

Η Υγεία κτήμα θα γινεί του κάθενός πολίτη,
όλοι κι από ’να δεύτερο θα ’χουμε τώρα σπίτι,
οι τούρκοι ευθύς θα πάψουνε το Αιγαίο να ζητάνε
και οι φτωχοί να εκλιπαρούν δυο ευρώ κάτι να φάνε.

Γραμματισμένοι οι νέοι μας θ’ αφήνουν τα θρανία
και των πλουσίων για κλοπή θα κορεστεί η μανία.
Τα δομημένα ομόλογα θ’ αποξεδομηθούνε
και τα που εγίναν σκάνδαλα θα ξεσκανταλωθούνε.

Οι Τούρκοι θα μας δώσουνε πίσω τη Βόρεια Κύπρο,
το γάλα θα ’χει λιανική δέκα λεπτά το λίτρο,
οι Σκοπιανοί θα πάψουνε λοξά να μας κυττάνε
και Ήπειρο οι Αλβανοί κι Άρτα δε θα ζητάνε.


Ω! Κώστα Χατζηδάκη μας! Θερμά σ’ ευχαριστούμε
που από τούδε και στο εξής πανευτυχείς θα ζούμε!
Κι αν κάποιοι, και ύστερ’ απ’ ΑΥΤΟ, αρχίσουν πάλι γκρίνια,
δε χάνεις-ξανασκέψου το: υπάρχουν και πατίνια.

Γιώργης Χολιαστός
---





Σχόλιο Γιώργη Χολιαστού
Κόπτεσαι ποιος θα πληρώσει
τα σπασμένα τα θρανία
η ιερή των νεαρών μας
που εκατάστρεψε μανία.
Πόρνη-βρώμικη φυλλάδα,
ρώτησες ποτέ σου ποιος
του λαού μου θα πληρώσει
το κλεμμένο του το βιος,
από ομόλογα και μίζες,
από ξάφρισμα υπουργών,
από βόλεμα υμετέρων
και λεφούσια βουλευτών;
Όσους ρήμαξαν τον ήλιο
καλοέχεις, βρωμερή,
και τα βάζεις με τα νιάτα
που τους φέγγει ένα κερί;





κη. ΡΕΜΑΛΙΑ


Οι τηλεπαρουσιαστές
των μεγάλων εκπομπών
σ' όλα τα κανάλια
ειν' αυτοί που αν ζούσαν χτες
κύκλων παρακρατικών
θα 'τανε ρεμάλια.

Φασιστοειδή οικτρά
που μια θέση έχουν βρει
και καλοπερνάνε,
θέματα βρίσκουν αισχρά
κι ό,τι ο Αρχηγός τους πει
πάντα αναμασάνε.

 Ω! δικτατορίσκοι εσείς!
 Ω! Ληστών ανδράποδα
που τα ωραία κι ίσα
σαν να πίνετε χασίς
σεις τα λέτε ανάποδα
και κακά περίσσια,

και το λαό κοιμίζετε
με αφιόνια της χαράς
αντί να 'στ' εκείνοι
που θα εφροντίζατε
να παλέψει ο φουκαράς
ευτυχής να γίνει..

Φάτε σκύλοι απ' το λαρδί
που σας ρίξαν-που το λεν
δεκαεφτά Νοέμβρη'
κι η νόησή σας η φτωχή
ας θαρρέψει ότι φταιν
όσοι ο Σύρος έβρει.

Μα η ώρα θα 'ρθει εσείς
έλεος να γυρεύετε
με βαριά τα στήθια΄
και θα είναι δικαστής
για όσα μαγειρεύετε
μια Κική, μι Αλίθια...










 α. ΕΧΟΥΜΕ...

Είμαστε ένα κράτος για πέταμα.

Έχουμε κάτι υπουργούς που κλέβουνε.
Έχουμε κάτι πολιτικούς μυαλά του μεσαίωνα.
Έχουμε κάτι ποιητές ανόητους.
Έχουμε κάτι πίθηκους που καθηγητές πανεπιστημίου τους λέμε.
Έχουμε κάτι τραγούδια τούρκικα.
Έχουμε κάτι πρόγονους που δεν είμαστε απόγονοί τους.
Έχουμε κάτι ήθη κι έθιμα που τα κάναμε τρόπο ζωής.
Έχουμε κάτι νέους αγράμματους.
Έχουμε κάτι βιβλία ιστορίας γεμάτα ψέματα.
Έχουμε Παιδεία στ΄ όνομα μονάχα.
Έχουμε για πολιτισμό μια βαρβαρότητα.
Έχουμε για δικό μας ό,τι άχρηστο πετούνε οι ξένοι.
Έχουμε μίσος για ό,τι φιλοπρόοδο.
Έχουμε την ιδέα πως είμαστ' έξυπνοι.
Έχουμε πόλεις βρώμικες.
Έχουμε κάλπικα σταθμά.
Έχουμε την τελευταία σειρά σε όλα τα καλά.
Έχουμε πρωτιά σε κάθε κακό.
Έχουμε για πρωθυπουργό έναν εκμεταλλευτή.
Είμαστε ένας λαός ηλίθιος που υπηρετεί αδιαμαρτύρητα τους βασανιστές του.
Είμαστε αγενής και φθονερός λαός.
Θεωρούμε την ανευθυνότητα για προτέρημα.
Έχουμε διεφθαρμένους υπαλλήλους.
Έχουμε την απαίτηση να μας δώσουν οι άγγλοι κάτι ξένα αγάλματα.
Έχουμε το θράσος να καυχιόμαστε για την παλιανθρωπιά μας.
Έχουμε την ιδέα πως η Μακεδονία μας ανήκει.
Έχουμε την ιδέα πως οι λήσταρχοι του εικοσιένα ήσαν ήρωες.
Έχουμε την ιδέα πως τώρα δεν έχουμε δικτατορία.
Έχουμε τον τρόμο σε όσον χώρο της ψυχής μας δεν κατέχει η βλακεία.
Έχουμε τη δουλεία στο αίμα μας.
Έχουμε δικτατορίσκους γραφειοκράτες για υπάλληλους δημοσίου και δήμων και Οργανισμών..
Έχουμε ευαισθησίες για θέματα φτηνά.
Έχουμε τη συνήθεια να χλευάζουμε τους ευεργέτες μας.
Έχουμε κάνει την ανεπάρκεια συστατικό της καθημερινότητάς μας.

Είμαστε ένα κράτος για πέταμα.






 ΓΙΑ ΜΙΑ ΥΠΟΛΗΨΗ ΖΟΥΜΕ!
Τόπος: Ελλάδα, Αθήνα.
Χρόνος: 2008
Πρόσωπα:
Κυρία Αγαθίδου.
Κύριος Αγαθίδης, σύζυγός της.
Τζούλια, κόρη τους.
Λίβινγκ-ρουμ του σπιτιού του κυρίου Αγαθίδη. Νύχτα. Η κυρία Αγαθίδου μόνη. Πλέκει ρίχνοντας ανήσυχες ματιές στην πόρτα. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ο κύριος Αγαθίδης με φούρια και νεύρα. Αφήνει μιαν εφημερίδα που κρατεί πάνω στο κομοδίνο. Κοιτάζει προς την πόρτα του δωματίου, ύστερα βλέπει την κυρία Αγαθίδου.
Κυρία Αγαθίδου (Κα Α) (μουδιασμένα)
Γεια σου.
Κύριος Αγαθίδης (Κος Α) Πάλι μέσα είναι;
Κα Α
……….

Κος Α
Πάλι μέσα είναι, ε;.. Δε βγήκε...
Κα Α 
Ναι...μέσα είναι...
Κος Α
Ορίστε! Μία η ώρα το πρωί κι εκείνη εδώ, στο σπίτι...Τι θα γίνω εγώ μ' αυτήν Θεέ μου...Δε μου φτάνει η φτώχεια μου, δε μου φτάνει που σκοτώνομαι γία πενταροδεκάρες, έχω κι αυτήν.,. Σου είπα να της μιλήσεις. Μάνα είσαι, μπορεί να σε ακούσει. Αλλά εσύ με γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια. Μα και ΤΙ να της έλεγες; Τα ίδια στραβά μυαλά έχετε-και συ όλο πλέξιμο, σιδέρωμα, συγύρισμα...Τι να της έλεγες; Όσο για μένα ΤΙ να της πω άλλο που όλα της τα 'χω πει...Την πήρα με το καλό, την πήρα με το άγριο, τη μάλωσα, την τιμώρησα, τίποτα! Tl θα γίνω Θεέ μου... (κάθεται απελπισμένος στην πολυθρόνα)
Κα Α
Της μίλησα Μίλτο...
Κος Α
Της είπες πως δεν αντέχω πια; Πως είμαι
αποφασισμένος για όλα;
Κα
Όλα όσα μου 'πες της τα είπα.
Κος Α
Τι είπε;
Κα Α
Τι να πει...ξέρεις...τα ίδια...είναι μικρή Μίλτο
ακόμα-δεν ξέρει...

Κος Α
Μικρή ακόμα;..Αυτή πάτησε τα δεκάξι. Είναι γυναίκα πια. Θεέ μου, τι ξέφυγε από το στόμα μου...μολόγησα την ίδια μου την ντροπή...Γυναίκα! Και τι δε θα 'δινα για να 'τανε Θεέ μου...
Κα Α
Δεν ξέρει ακόμα-θα μάθει με τον καιρό...
Κος A
Δεν ξέρει; Γιατί; Δεν έχει μυαλό μήπως; ξέρει όμως να μου φέρνει άριστα από το σχολείο, ξέρει να διαβάζει φιλοσοφικά βιβλία, ξέρει να κάνει παρέα με τις παλιόγριες. To μόνο που δεν ξέρει είναι να μη με ντροπιάζει. Θα μάθει λες, θα μάθει. Όπως έμαθε ως τώρα. Δυο χρόνια παλεύω να τηνε βάλω στο σωστό δρόμο Δυο χρόνια μάλλιασε η γλώσσα μου να της μιλάω, να τη συμβουλεύω, να προσπαθώ να την κάνω άνθρωπο. Και θα μάθει τώρα; Αμ φάνηκε τι κουμάσι είναι από όταν ήτανε μικρή, από τότε που άρχισε να μεστώνει. Φάνηκε από δώδεκα χρονών. Τότε που την έριξε στο κρεβάτι ο Τάκης. Σα λυσσασμένο σκυλί έκανε να του ξεφύγει. Τους έβλεπα από την κλειδαρότρυπα. Κάτι είχα υποψιαστεί από τότε βλέπεις. Κι όταν κανένα αγόρι πήγαινε να τη φιλήσει ή να της βάλει χέρι, του ξέφευγε! Ποιος να το περίμενε πως ένας Αγαθίδης θα πέρναγε τέτοιο ντρόπιασμα στη ζωή του. Δεν μπορώ πια ν' αντικρύσω τους φίλους μου. Και με τι μούτρα θα το 'κανα; 0 Κώστας μου ειπε προχτές πως η κόρη του τους έδιωξε από το σπίτι αυτόν και τη μάνα της για να φέρει το φίλο της στο σπίτι. Και είναι ο τέταρτος που πιάνει παρακαλώ! Δηλαδή ο τέταρτος από όσο ξέρει ο Κώστας. Και δεν είναι παραπάνω απ' τη δική μας. Τι λέω-είναι ένα χρόνο μικρότερη. Προχτές πάλι, στο μαγαζί του Πέτρου, ενώ πίναμε τον καφέ μας μπαίνει
ξαφνικά η κόρη του με τον φίλο της. Νομίζεις πως γύρισε να μας κοιτάξει; Ήτανε κιόλας ξαναμμένοι κι οι δυο τους. Πέρασαν από μπροστά μας με τα χείλια κολλημένα ενώ αυτός της ξεκούμπωνε τη μπλούζα. Πήγανε τα παιδιά στο ιδιαίτερο και ταχτοποιήθηκαν. Ο Πέτρος έλαμπε από χαρά. Με κοίταξε με περηφάνια σαν να μου 'λεγε: "είδες κόρη που έχω εγώ;" Έριξα τα μάτια κάτω. Τι να 'λεγα; Πώς η κόρη μου δεν αφήνει τ' αγόρια να την αγγίσουν; Και σε λίγο, τάχα αδιάφορα, με ρώτησε: "αλήθεια πώς πάει η κόρη σου με το σχολείο;" Μουρμούρισα κάτι σαν "καλά" ,βρήκα μια πρόφαση κι έφυγα. Τι να 'λεγα; Έλα στη θέση μου-τι να 'λεγα; Δε μιλάς! Τι να πεις; Θεέ μου Θεέ μου, δεν αντέχεται αυτή η ντροπή...τι να κάνω;..τι να κάνω;.. (κρύβει το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια του. Μένει έτσι για λίγο. Ύστερα ήρεμα και σοβαρά) Θα τη σκοτώσω (Σηκώνεται)
Κα Α
(Σηκώνεται και θορυβημένη γονατίζει μπροστά
στον άντρα της και του πιάνει το χέρι)
Όχι Μίλτο μου! Όχι! Μην το ξαναπείς. Σε
παρακαλώ! Είναι κόρη σου...είναι σπλάχνο από τα
σπλάχνα σου.,. είναι αίμα από το αίμα σου-είναι η ελπίδα σου σ' αυτό τον κόσμο...
Κος Α
Η απελπισία μου θες να πεις.
Κα Α
Όχι Μίλτο μου. Βγάλτο αυτό από το μυαλό σου. Μη φτάσεις ως εκεί. Κι αν πήρε τον κακό δρόμο ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είναι, Και μένα ακόμα θυμάσαι πώς με πήρες. Όμως με τον καιρό έμαθα. Δος της καιρό Μίλτο μου. Θα συνέλθε...θ'
αλλάξει…θα καταλάβει...Όχι Μίλτο μου-είναι η κόρη σου, είναι η κόρη μας!..
Κος Α
Είναι η ντροπή μου. Η ατιμία μου. To μαύρο
σημάδι στη ζωή μου.
Κα Α
(Ακουμπάει το μάγουλό της στο χέρι του)
Όχι Μίλτο μου...
Κος Α
(Την απωθεί ήπια)
Ξέρεις από πού έρχομαι.; Αν ήξερες δε θα τολμούσες να μου την υπερασπίζεις. Αν είχες νιώσει κι εσύ αυτό που ένιωσα απόψε εγώ, θα την είχες σκοτώσει εσύ η ίδια. Τι φοβερό Θεέ μου! Πόσα μάτια με κοίταζαν και λυπόνταν για μένα και για την τύχη μου.,. Όλοι με κόρες ξεβγαλμένες πια, άλλες σε φυλακή, άλλες σε αναμορφωτήρια; άλλες σε κέντρα αποτοξίνωσης. κλέφτρες. λέσβιες... Τι ήτανε αυτό απόψε.,. Να κάθομαι εκεί μέσα και να προσπαθώ να σταθώ ανάμεσά τους...σα να μη ξέρουν κι αυτοί πως η κόρη μου είναι μια.,. Ξέρεις πού ήμουνα; Ε; ξέρεις από πού έρχομαι;
Κα Α
Πώς να ξέρω...
Κος Α
Ήμουνα σ’ ένα πάρτι που έδωσε ο Αλέκος. Ήτανε ένα πάρτι έκπληξη. Κανείς μας δεν ήξερε τίποτα ώσπου μας τηλεφώνησε ο Αλέκος στο καφέ. Εκεί όταν πήγαμε όλα ήταν έτοιμα για το πάρτι. Και μας είπε πως ήθελε να μας κάνει έκπληξη όπως και η κόρη του έκανε αυτό το ίδιο πρωί σε κείνον όταν του είπε ότι ήτανε έγκυος.

Κα Α
Ποια απ' τις δυο; Η ανύπαντρη;
Κος Α
(Μιμούμενος τη φωνή της)
Ναι, η ανύπαντρη! Η μικρή του. Ικανοποιήθηκες;
Μήπως θα μου πεις πως αφού είναι ανύπαντρη δεν
πρέπει να κάνει παιδί; Αυτό θα 'λεγες αν δε
φοβόσουν. Απολίτιστο ον! Τι θα 'θελες να δεις και
ν' ακούσεις ακόμα, πόσο θα 'πρεπε να ζήσεις ακόμα
σ' αυτή τη χώρα για να μάθεις να ζεις όπως
πρέπει; Μέχρι τα πέρατα του κόσμου όλοι έτσι
φέρονται. Και συ, εδώ και τριάντα χρόνια ακόμα
δεν έχεις γίνει τελείως σωστή. Γιατί δε φεύγεις να
πας στην Αραβία, στο Ιράν, στο Αφγανιστάν; Εκεί οι
γυναίκες είναι όπως εσύ-δυστυχισμένα όντα.
Τράβα να ζήσεις εκεί που σου πρέπει. Εσύ είσαι
που κατάστρεψες την κόρη σου. Εσύ φταις για ότι
έγινε-εσύ!
(Μιμείται τη φωνή της)
"Ποια απ' τις δυο-η ανύπαντρη;" Αλλά το
παραδέχτηκες μόνη σου-και συ ίδια θα ήσουνα αν
δε σ' έσπρωχνα εγώ να συμμορφωθείς. Θα
πέθαινες έχοντας γνωρίσει μόνον εμένα. Και
μήπως μου το αναγνωρίζεις;

( Σιωπή. Ψεύτικα ήρεμος)

Καλά! Εντάξει! Ας μην παίρνει ακόμα ναρκωτικά!
Καλά, ας μην έχει πάει φυλακή. Αλλά να είναι
ακόμα…να μην έχει γίνει ακόμα πόρνη, ε όχι, αυτο
πάει πολύ. Πότε θα γίνει τάχα; Όταν γεράσει;
Μάλιστα λοιπόν, η ανύπαντρη!
Όταν το 'μαθα μαχαίρι να με χτύπαγε θα πόναγα λιγότερο. Έγκυος η κόρη του Αλέκου! Κι εγώ;
Εγώ; Εγώ να έρχομαι στο σπίτι στις μια η ώρα το πρωί και να βρίσκω μέσα την κόρη μου!  Και συ μου λες να ησυχάσω, Να μη φωνάζω ,να μη
στενοχωριέμαι .Και πας να μου την καλύψεις κι
από πάνω.
(αποφασιστικά)

Φώναξέ τη μου! Φώναξέ τη μου! Θα της μιλήσω για τελευταία φορά. Δεν αντέχεται πια αυτή η κατάσταση. Πλούτη δεν έχω, σπίτια και βίλλες δεν έχω, αυτοκίνητα γυαλιστερά δεν έχω. Όμως αυτό δε θα πει πως είμαι και άνθρωπος που δε ζει μέσα στον κόσμο...Κι αν δεν έχω τίποτ' άλλο, όμως έχω μιαν υπόληψη στην κοιγωνία.  Δε θ' αφήσω αυτή τη…να μην πω, να λερώνει την τιμή μου. Οι Αγαθίδηδες το 'χανε πάντοτε καθαρό το μέτωπό τους. Δε θ' αφήσω να μου το λερώσει η Τζούλια! (δυνατά) Φώναξέ την!
(Βγαίνει η κυρία Αγαθίδου. Ο κύριος Αγαθίδης προσπαθεί να πάρει ύφος που να μη δείχνει την αναστάτωσή του. Μπαίνει η κυρία Αγαθίδου ακολουθούμενη από τη Τζούλια. Η Τζούλια είναι μια κοπέλα σεμνή και σοβαρή)
Τζούλια (ΤΖ) ! Γεια σου πατέρα.
Κος Α
Γεια σου και σένα. Κάτσε.
( Η Τζούλια κάθεται και ο κύριος Αγαθίδης κάθεται
απέναντί της)
Τι ώρα είναι, ξέρεις;
ΤΖ
(κοιτάζει το ρολόι της)
Μία και τέταρτο.
Κος Α
(προσπαθώντας να κάνει ήρεμη τη φωνή του) Πόσες φορές σου έχω πει ότι ένα κορίτσι της ηλικίας σου δεν πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι τέτοιαν ώρα;
ΤΖ
Πολλές φορές πατέρα.

Κος Α
Και πού σού έχω πει ότι πρέπει να βρίσκεται;
ΤΖ
Σ' ένα μπαρ, στο σπίτι ενός αγοριού...
Κος Α
Και τι ώρα πρέπει ένα κορίτσι καθώς πρέπει να
γυρίζει στο σπίτι του;
ΤΖ
Μετά τις τέσσερες το πρωί.
Κος Α
Και τι απαραιτήτως πρέπει να έχει κάνει μια φορά
τουλάχιστον πριν γυρίσει στο σπίτι του;
ΤΖ
Να έχει συνευρεθεί με κάποιον.
Κος Α
(στρεφόμενος στην κυρία Αγαθίδου. Ειρωνικά)
Τι ωραία! Τι καλά! To κορίτσι μας τα ξέρει όλα! Και
μάλιστα πολύ καλά!
(Στη Τζοΰλια, δυνατά)
Και αφού τα ξέρεις τότε γιατί στο διάβολο δεν τα
κάνεις;
ΤΖ
Πατέρα τα 'χουμε πει πολλές φορές. Δεν αλλάζει τίποτε αν τα πούμε μια φορά ακόμα.
Κος Α
To ξέρω, Όμως έχω πάντα μιαν ελπίδα πως μπορεί κάτι να γίνει. Δεν μπορώ να χωνέψω πως η κόρη μου έχει κατρακυλήσει τόσο χαμηλά, δεν μπορώ να χωνέψω πως η κόρη μου στα δεκάξι τής χρόνια είναι μια…ας με λυπηθεί ο Θεός... Και όλο λέω-ας προσπαθήσω πάλι. Ίσως να πετύχω. Ίσως όλα να διορθωθούν και μπορέσω πια να βγω έξω στις παρέες μου με το κεφάλι ψηλά. Ίσως. Εσύ τι λες; Δεν πρέπει να ελπίζω;
ΤΖ
Όχι πατέρα. Σ' αγαπώ, σ' εκτιμώ, σε σέβομαι, όμως δεν μπορώ να κάνω αυτό που μου ζητάς. Εμένα μ' αρέσει η μουσική, μ' αρέσει η μελέτη. Μ' αυτά θέλω να ασχολούμαι.
Κος Α
Κόρη μου. αφού το θέλεις διάβαζε και μάθαινε μουσική. Αυτό μπορώ να το υποφέρω. Τόσες ώρες όμως σου μένουν. Βγες με αγόρια. Δώσε και σε μένα την ικανοποίηση πως έχω μιαν άξια κόρη. Τόσα αγόρια σε θέλουνε. Όταν σε βλέπουν τρέμει η ψυχή τους μέσα στο παντελόνι τους. Πήγαινε μαζί τους. Θα νιώσεις αλλιώς. Άκου κι εμένα. Δε θα θέλεις να ξεκολλάς από πάνω τους, αρκεί ένα τους να γνωρίσεις. Η ζωή σου τότε θ' αλλάξει, θα δεις το φως του κόσμου. Και θ' αλλάξει και η δική μας ζωή μαζί με τη δική σου. Δε θα ντρεπόμαστε πια να βγαίνουμε έξω και να κοιτάμε κατάματα τους άλλους. Δε θα τρέμουμε μήπως έρθει η συζήτηση σε σένα. Άνοιξε τα πόδια σου κόρη μου κι άφησε να μπει μέσα η χαρά. Αλλιώς το μαράζι θα φάει και μένα και τη μάνα σου. Μην κοιτάς που δε σου μιλάει αυτή-σε λυπάται-αλλιώτικα θα σου 'λεγε τα ίδια.
(από το διπλανό διαμέρισμα ακούγονται ερωτικά βογγητά και επιφωνήματα)
ΤΖ
Όχι πατέρα. Δεν είναι για μένα η ζωή αυτή.
Κος Α
Όχι, όχι, όχι…τι άλλο να κάνω πια…σου είπα να σε
πάω σ' ένα ψυχολόγο-όχι. Βρε κόρη μου, καλά, δε σκέφτεσαι τον εαυτό σου-θέλεις να καταστραφείς. Στο κάτω κάτω αυτό είναι δικαίωμά σου. Εμάς τους δυο όμως δε μας σκέφτεσαι; Που σε αναστήσαμε με την ελπίδα πως μεγαλώναμε μια φυσιολογική κοπέλα…που δε την παρασύρουν οι βρωμιές του ενός και του άλλου...που θα σιχαινόταν το σχολείο, θα σιχαινόταν τα βιβλία και που όπως όλες οι κοπελίτσες του Θεού θα 'πιανε μια δουλίτσα και τις ελεύθερες ώρες της θα γύριζε από το ένα στο άλλο σερνικό χωρίς χαλινό, χωρίς ψευτοηθικές, χωρίς αρνήσεις.,. Όχι, δε μας σκέφτεσαι! Δε σε νιάζει που σκότωσες όλες τις ελπίδες μας! Πού να ξέραμε οι δόλιοι ότι γεννήσαμε, αναθρέψαμε, πονέσαμε και κουραστήκαμε yια μια…θα το πω γιατί αυτό είσαι-(δυνατά) για μια παρθένα! Ναι! Σ' αρέσει δε σ' αρέσει αυτό είσαι-μια παρθένα! (στον εαυτό του)
Μια τέτοια στην οικογένεια!..Τι αμαρτίες πληρώνω άραγε;...
Κα Α Μίλτο...
Κος Α
Πάψε και συ! (στην κόρη του)
Κόρη μου δες μια ματιά τριγύρω σου. Και άνοιξε τ' αυτιά σου ν' ακούσεις. Άκου δίπλα την κυρία Πόλα. Κάνε μια βόλτα στη γειτονιά. Θ' ακούσεις βόγγους και ξεφωνητά να 'ρχονται από παντού. Κοίτα στους δρόμους καθώς περπατάς. Ζευγάρια αγκαλιάζονται και φιλιούνται σε κάθε βήμα μπροστά σου. Άνοιξε την τηλεόραση (ανοίγει την τηλεόραση κσι στην οθόνη εμφανίζεται ένα ζευγάρι που κάνει έρωτα).Ορίστε! (κλείνει την τηλεόραση) Η κοινωνία μας δόξα το Θεό είναι γεμάτη παραδείγματα. Να πω ότι φοβάσαι τις αρρώστιες και γι αυτό...ή δε θέλεις να μείνεις
έγκυος… μα αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου-να φκιάχνει νέους ανθρώπους. Δεν το θέλεις αυτό;-προφυλακτικά γεμάτος ο τόπος. Στο σχολείο αυτό είναι το πρώτο που σας μάθανε. Ζούμε στο χρυσόν αιώνα κόρη μου, όλα τα μπορεί ο άνθρωπος. Πήγαινε λοιπόν έξω κόρη μου. Άνοιξε τα πόδια σου στον κόσμο. Δε σκέφτεσαι; Αν ο Θεός δεν ήθελε να χρησιμοποιείς το πράμα σου δε θα στο 'δινε. Αχ! Άγια θα 'τανε η μέρα που θα 'βλεπα την κόρη μου να λιποθυμάει κάτω απο ένα αγόρι...
ΤΖ
Ναι, είναι μέσα στα καθήκοντα της γυναίκας να γεννάει άλλους ανθρώπους. Δεν είναι όμως να γυρνάει με τον ένα και με τον άλλο. Τότε δε θα 'τανε άνθρωπος αλλά ζώο.
Κος Α
Ένα ζώο δεν είναι και ο άνθρωπος;
ΤΖ
Αν έχεις αυτή την ιδέα σε λυπάμαι και σένα και
όποιον άλλον την έχει.
Κος Α (έξαλλος)
Να λυπάσαι τον εαυτό σου βρωμιάρα! Να λυπάσαι τον εαυτό σου παληοθήλυκο! Που ζεις έξω από την κοινωνία...Παρθένα! Που γέμισες το σπίτι βιβλία!,..Ποιος τα ανακάλυψε να πάω να φτύσω στον τάφο του;..Και λυπάσαι συ εμένα...Αντί να φωνάζει ο γάιδαρος φωνάζει το σαμάρι... (οι βόγγοι και οι φωνές από δίπλα σταματάνε)
ΤΖ
Είσαι ένας χαμένος άνθρωπος αν σκέφτεσαι έτσι.
Κα Α
Κόρη μου...(την αγκαλιάζει και της κλείνει το στόμα με το χέρι της)
Κος Α
Άστηνε, άστηνε.. .χαμένος άνθρωπος... εγώ!.. παραλογίζεται, δεν ξέρει τι λέει πια. Χαμένοι όλοι οι άλλοι εκτός απ' αυτήν! Εκατομμύρια λαού έχουν άδικο κι αυτή δίκιο. Χαμένοι όλοι κι αυτή μόνο είναι η σωστή. Άστηνε, άστηνε να δούμε τι άλλο θα πει. Άστηνε και θα 'ναι τα τελευταία της λόγια αν δεν αλλάξει τροπάρι.
ΤΖ
Αν έκανα κάτι κακό θα 'κλεινα το στόμα μου. Μα δεν κάνω τίποτα κακό. Εσύ νομίζεις έτσι. Είσαι τυφλός και δε βλέπεις. Εγώ ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω. Ανοίγω τ' αυτιά μου κι ακούω. Εγώ βάζω το νου μου να σκέφτεται. Και ότι βλέπω και ακούω και νιώσω, το περνάω απ' της ψυχής το εργαστήρι. Και αυτή μου λέει τι να πω και ΤΙ να κάνω.
Κος Α
Έτσι λοιπόν. Στην ψυχή σου βέβαια είναι η βλάβη. Αμφιβολία δε χωράει καμιά. Που δεν τη χρησιμοποιείς για να ζήσεις αλλά για να πεθαίνεις κάθε μέρα. Και τι σου λέει η ψυχή σου; Να μας πεθάνεις εμένα και τη μάνα σου;
ΤΖ
Θέλεις αλήθεια ν' ακούσεις τι μου λέει η ψυχή
μου;
Κος Α
Πέστα. Θα περιμένω ώσπου να τελειώσεις. Και
ύστερα θα μιλήσω εγώ.
ΤΖ
Να λοιπόν. Λες πως ο άνθρωπος είναι ένα ζώο, Είναι και ζώο, αλλά όχι μόνο. Εκτός από κορμί έχουμε και την ψυχή. Και η ψυχή φωλιάζει μέσα στο σώμα. To κορμί μας είναι ένα τρομερό, ένα μυστηριώδες φανέρωμα της Δημιουργίας. Δεν είναι μονάχα το σκάφος που χρησιμοποιεί η ψυχή για να 'ρθει στον κόσμο και για να φύγει απ' αυτόν, αλλά είναι η βαση της ύπαρξής μας. Χωρίς αυτό όλα χάνονται: και η παρουσία μας μέσα στον χώρο, και η ελευθερία και η ευθύνη μας. Υπάρχουμε στον κόσμο αυτόν γιατί υπάρχουμε σωματικά. Γιατί δεν είμαστε μόνο πνεύμα αλλά και ύλη.
Και η ερωτική λειτουργία είναι η mo κεφαλαιώδης λειτουργία του σώματος του ανθρώπου. Αυτό τo κλειστό όλον, το σώμα του ανθρώπου, ανοίγει μέσα σ’ έκσταση, ταραχή και φρενήρες πάθος και δίνεται, κι ενώνεται μ' ένα άλλο σώμα. Ξαφνικά σχίζεται ΤΟ μυστήριο της Δημιουργίας κσί ο άνθρωπος, με την εξουσία που του δόθηκε, μετέχει προταγωνιστόντας στην ανανέωση του ανθρώπινου γένους, στη συνέχιση της ροής του κόσμου. Μυστήριο φρικτό και αλάλητο, που πρέπει με άκρα διστακτικότητα να το προσεγγίζεις και να το μελετάς με τρόμο. Ν' αναφέρεσαι σ' αυτό με σέβας απέραντο και με συστολή Να το κατέχεις αλλά να μην ανασύρεις την καλύπτρα του, που είναι καλύπτρα άρρητης δόξας και τιμής του ανθρώπου. Αυτό το περήφανο αντίκρισμα του σώματος και της ερωτικής του λειτουργίας έχει χαθεί μέσα στον βρώμιο πολιτισμό σας. Κάθε βέβαια εποχή έχει τη χυδαιότητά της χυμένη γύρω από την ερωτική πράξη. To ξέρουμε από βιβλία, σχεδιάσματα, από ζωγραφιές, γλυπτά, μαρτυρίες ιστορικές. Αλλά επειδή ο άνθρωπος δεν είχε φθαρεί τόσο σε βάθος, η πλειοψηφία εξακολουθούσε να ζει μέσα στο νέφος του ερωτικού μυστηρίου ΚΙ αρνιότανε να συσσωματωθεί στη χυδαιότητα που τον πολιορκούσε, παλεύοντας να εξευτελίσει την ερωτική πράξη.
Η αιδώς βιωνόταν όχι υποκριτικά αλλά αληθινά, με συνείδηση της ηθικής της σπουδαιότητας για τη ζωή καί τη μοίρα του ανθρώπου. Ήταν αυτή που έριχνε σκοτεινό μαγνάδι στο πρόσωπο του έρωτα του σαρκικού, αφήνοντας δικαιωματικά την πρωτοκαθεδρία στην ψυχή και στον δικό της έρωτα. Η ψυχή έπρεπε νά γνωρίσει, η ψυχή έπρεπε να συγκατατεθεί, η ψυχή να πρωταγωνιστήσει στον μέγα και σπουδαίον υπαρξιακό άθλο του. Από τις κορυφές αυτές που ανεβήκαμε αντικρίζοντας τον έρωτα σαν κάτι ίερό, αν ρίξουμε ένα βλέμμα στον έρωτα όπως τον κατάντησε η εποχή μας, θα ζαλιστούμε. Θα πνιγούμε μέσα σε μιαν ερωτική εκβαρβάρωση. Θα κοπεί η ανάσα μας βλέποντας τον έρωτα να έχει ξεπέσει στη φιληδονία και μάλιστα σε μια φιληδονία ξένη προς το μυστήριο της ηδονής το σπαραχτικό, που η ερωτική πράξη κρύβει μέσα της.
Μετά το σμίξιμό τους οι άνθρωποι δε γνωρίζονται, δε χαιρετιούνται, δεν ξανάβλέπονται, δε νιώθουν καμμιά ευθύνη ο ένα για τον άλλο κι ας μπήκε, κι ας γνώρισε το άδυτο των αδύτων του. To ερωτικό πάθος που αισθάνεσαι πως δόθηκε για την αγάπη των ανθρώπων και για τον αλληλοσεβασμό, ντύνεται μια προπέτεια ανατριχιαοτική, μιαν αδιαντροπιά αγοραία, μιαν ελευθεριότητα που τσακίζει την ψυχή και σου κόβει την όρεξη της ζωής. Μας πολιορκεί πια απ' όλες τις πλευρές η χυδαιότητα. Και δε μας πολιορκεί μόνάχα με το λόγο, με σιχαμερές εξιστορήσεις και με γαργαλιστικά ανέκδοτα, που ρημάζουν κυριολεκτικά την ιερότητα του'έρωτα. αλλά μας πολιορκεί και με την εικόνα της φωτογραφίας, του
κινηματογράφου, της τηλεόρασης, των περιοδικών και άλλων, εικόνα που βιάζεται να σου γνωρίσει λεπτομερώς τα πάντα και να μη σου επιτρέψει ν' ανακαλύψεις μόνος σου τίποτε. Τα παιδιά, μόνο που έχουν τα βλέφαρα ανοιχτά, μολύνονται αμέσως, δηλητηριάζονται, γνωρίζουν τον έρωτα όσο πιο γρήγορα μπορούν κι αργότερα, χωρίς να το λογαριάσουν, τους περιμένει μια ανία ερωτική, μια αδιαφορία και μια ερημιά. Εσύ πατέρα αυτό το θεωρείς πρόοδο. Όπως τρως και χωνεύεις, έτσι και κάνεις έρωτα, λες. Τι πιο απλό, τι πιο σταθερό. Αυτή όμως δεν είναι πρόοδος. Είναι μια απογύμνωση, είναι μια χρεωκοπία και της φιλοσοφίας των καιρών μας αλλά και του πολιτισμού μας γενικότερα. Γιατί μην μπορώντας να ερμηνεύσει τον έρωτα ηθικά, πνευματικά, τον γκρεμίζει στη χυδαία βαρβαρότητα. Και ζούμε σήμερα αυτόν τον εξευτελισμό,και συμμετέχουμε σ' αυτόν ταπεινωμένοι κι ας κάνουμε πως ανασαίνουμε από την πολλήν ελευθερία που τάχα αποκτήσαμε, γκρεμίζοντας  ότι ιερό μας εξουσίαζε.
Και όλα αυτά με τις ευλογίες του πονηρού αυτού καιρού. Και καταντήσαμε να μη σεβόμαστε πια ούτε το ίδιο μας το κορμί. To αγγίζουμε, το παρακολουθούμε και το μελετάμε μονάχα βιολογικά, ποτέ ηθικά. Κι όμως, αυτό το κορμί βαραίνει τρομερά πάνω στη μοίρα της ψυχής μας. Παίζει κρισιμότατο ρόλο για την αιωνιότητά μας. Μα όσο κι αν οι καιροί μας αγωνίζονται να θανατώσουν την κρυμμένη ψυχή εξευτελίζοντας το θεατό κορμί που μέσα του την φέρει, αυτή,  η ψυχή, δύσκολα πεθαίνει. Όλα πατέρα έχουν ένα όριο. Και η ερωτική πράξη έχει το όριό της στην υπερβατική ερμηνεία του μυστηρίου της. Όλα τ' άλλα πoυ γίνονται σήμερα και που από την αχαλίνωτη ελευθερία έχουν κάνει τους ανθρώπους νευρωτικούς και χυδαίους, είναι υπέρβαση των ορίων, ανταρσία εναντίον των ίδιων μας των εαυτών ,κι αυτοκτονία συνεχής του κόσμου όπου ζούμε. Εγώ δε θ' αυτοκτονήσω πατέρα, Δε θα υποκύψω σ' ένα τέτοιον ερωτικό εκβιασμό. Ο έρωτας σε μένα θα γίνει όπως ταιριάζει σε άνθρωπο. Και με κάποιον που νιώθει ίδια καθώς εγώ. Κι ως τότε θα είμαι, όπως πριν λίγο είπες με φρίκη, μια παρθένα. Μάθε όμως, ότι φέρνει φρίκη σε σένα, για μένα είναι τιμή και καθήκον ιερό. Όχι πατέρα, Αφού άνθρωπος γεννήθηκα, θα ζήσω. ανθρωπινά. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είναι έξω από τη φύση μου όσο κι αν εσύ φωνάζεις, όσο ΚΙ αν, χωρίς να το θέλω, σε στενοχωρώ.
Κος Α Τελείωσες;
ΤΖ
Τελείωσα πατέρα.
Κος Α
Απ' ότι είπες κατάλαβα τα τελευταία σου λόγια μόνο-θα εξακολουθείς να με ντροπιάζεις ζώντας τη ζωή που εσύ έχεις διαλέξει και μόνον όποτε εσύ θελήσεις θα ζήσεις σα σωστή κοπέλα. Σωστά;
ΤΖ
Ναι πατέρα. Ακριβώς έτσι.
Κος A
(πετιέται πάνω αλλόφρων)
To μπιστόλι…πού είναι το μπιστόλι;
(βγαίνει στο άλλο δωμάτιο)
Κα A
Κόρη μου κρύψου.,.Φύγε..
.
ΤΖ
Όχι μητέρα, δεν ωφελεί.
Κα Α
Φύγε σου λέω-φύγε!...
ΤΖ
Όχι μητέρα, δεν πρέπει.
Κα Α
Θεέ μου'
(στέκει μπροστά στην κόρη της καλύπτοντάς την.
Μπαίνει ο κύριος Αγαθίδης με ένα πιστόλι στο
χέρι)
Κος Α
(στη μητέρα)
Φύγε από κει!
Κα Α
Όχι!
Κος Α
Φύγε από κει σου λέω!
Κα Α
Δε φεύγω! Δε θα τολμήσεις...
(0 κύριος Αγαθίδης σπρώχνει με δύναμη τη
γυναίκα του. Αυτή πέφτει κάτω. Αμέσως μετά
πυροβολεί τη Τζούλια στο στήθος. Η Τζούλια
πέφτει νεκρή. Η κυρία Αγαθίδου βγάζοντας
σπαραχτικές κραυγές αγκαλιάζει τη νεκρή κόρη
της)
Κος Α
(Πετάει μακριά το πιστόλι και ορθώνει το κεφάλι
του)   
Καλλίτερα στη φυλακή με το κεφάλι ψηλά, παρά ένας άτιμος στην κοινωνία. Για μια υπόληψη ζούμε!




            ΑΥΛΑΙΑ





Για δυο μέρες θα ζήσω ήρεμα, χωρίς πόνους και χωρίς την αίσθηση της δυστυχίας που όλο και περισσότερο με αλώνει.
Σήμερα, 16-1-09 ήμουν στη Νεμέα. Μ’ ένα φίλο, στο μαγαζί του.
Στις δέκα και μισή –βράδυ- βγήκα έξω για μια βόλτα.
Στο γυρισμό δυο γυφτάκια μπροστά μου. Ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Γύρω στα 9 με 11 χρονών. Παρατηρώ ότι δεν είναι πολύ αδύνατα, πολύ βρώμικα και κουρελιάρικα. Μου απλώνουν και τα δύο το χέρι. «Δώστε μας κάτι». Βγάζω και βάζω στο χέρι του αγοριού ένα δίευρω. «Και για τους δυο σας» τους λέω. Προχώρησα προς το περίπτερο κάτι να αγοράσω. Με την άκρη του ματιού μου τα έβλεπα να περιεργάζονται με θαυμασμό το δίευρω. Αναμενόμενο. Δεν έχουν συνηθίσει να παίρνουν δίευρα-και αν κάποιος τους δώσει κάτι.
Ψώνισα, κάνω να φύγω. Ακουω δυο φωνούλες να λένε φωναχτά: «Κύριε!..Κύριε!» Στρέφω προς τα παιδάκια και τα βλέπω ερωτηματικά. Και το μη αναμενόμενο: «Σας ευχαριστούμε» μου λένε, λάμποντας από χαρά.
Θεέ μου! Να με ευχαριστούν αυτά τα δυο γυφτάκια ενώ τα άλλα παίρνουν το χρήμα και απομακρύνονται χωρίς να πουν τίποτα…
Η καρδιά μου πετάει. φεύγει η λύπη. Δυό ανθρώπους βρήκα απόψε. Κάποιος μου χρωστάει ακόμα καλές ημέρες.
«Παρακαλώ παιδιά-να είστε καλά» απαντώ.
Και συνεχίζω προς το μαγαζί του φίλου μου. Λίγο πριν φτάσω ακούω το κοριτσάκι από πίσω μου: «Κύριε!» Γυρίζω. Το κοριτσάκι μόνο του. Τώρα, στο φως το βλέπω καλλίτερα. Όμορφο κοριτσάκι. Δυο μαύρα ορθάνοιχτα ματάκια. Τα μαλλιά όχι ανάκατα. Στο πρόσωπο μια έκφραση λίγο προσμονής, λίγο παράπονου.
Λέω «Ναι» ερωτηματικά.
Μου απαντάει σαν κάποια που την πνίγει το δίκιο και πήγε στον κατή σίγουρη ότι είναι υποχρεωμένος να ικανοποιήσει το αίτημά της. Μα όχι ακριβώς αίτημα. Μια διαπίστωση-μια δήλωση: «Ο αδερφός μου δε μου δίνει…Δώστε μου κι εμένα…»
Αναμενόμενη η «επίσκεψη» αυτή, μη αναμενόμενος όμως και καλά ηχήσας πληθυντικός…
Βάζω το χέρι στην τσέπη του πουκαμίσου, βγάζω ό,τι κέρματα είχαν απομείνει και τα αποθέτω στο απλωμένο γλυκό χεράκι, λέγοντας την ίδια στιγμή: «Να, πάρε αυτά, είναι τα τελευταία μου…» Το χέρι δεν κλείνει, τα ποδαράκια δεν κινούνται, τα ματάκια με βλέπουν με ένα βλέμμα γεμάτο ενδιαφέρον και αθωότητα: «Και σεις;…» Δηλαδή «και σεις τι θα κάνετε χωρίς λεφτά;» «Θα βρω κάπου…», απαντώ. Τότε το χεράκι κλείνει, το στοματάκι λέει «ευχαριστώ» και τα ποδάκια παίρνουν μακριά μου το πολύτιμο φορτίο τους.
Ένιωθα τώρα όπως αν είχα κάνει έρωτα με κείνο το κοριτσάκι-κάποιος μ’ αγαπάει και με φροντίζει.
Αυτό ήτανε το δεύτερο δείγμα αγάπης αυτού του κάποιου.
Το πρώτο μου το έδωσε στα διόδια: Μέρος του δείκτη και του αντίχειρα της όμορφης κοπέλας των διοδίων,  ακούμπησαν στο χέρι μου καθώς αυτή μου έδινε τα ρέστα!
Υπολογίζω πως θα ζήσω για δυο μέρες ανθρωπινα.



Έχω μερικές αρρώστιες που με κάνουν να νιώθω δυσάρεστα. Όπως κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου και ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής.
Ένα άλλο αίτιο, μετά από τις αρρώστιες είναι το γεγονός ότι είναι χειμώνας. Αν και τώρα που το σκέφτομαι πέρισυ ήμουν χειρότερα το χειμώνα.
Το τρίτο είναι η έλλειψη μιας συντροφιάς, το άγγιγμα ενός άλλου χεριού που και που, μια κουβέντα με κάποιαν, μια επιβεβαίωση ότι ζω.







Γεια σου Κατερίνα.
Ξέρεις ποιο μεγάλο καλό έχει η αρρώστια μου; Πως θα πεθάνω καθαρός και με αξιοπρέπεια. Ούτε να τα κάνω επάνω μου, ούτε να χάνομαι και να με γυρεύουν, ούτε γιατροί να σιγοκουβεντιάζουν πάνω από το κεφάλι μου για να μην ακούσω.
Κάθε βήμα που κάνω σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι το τελευταίο μου. Και χαίρομαι που κράτησε η ζωή μου ένα βήμα ακόμα. Και το χαίρομαι αυτό. Μάλλον όχι το χαίρομαι. Το διασκεδάζω. Λέω, να ένα ακόμα βήμα που δεν έπεσα. Όπως διασκεδάζω με τους ανθρώπους που όταν μαθαίνουν τι έχω παίρνουν μια έκφραση θλίψης ή συμπόνοιας.
Γιατί τώρα που ξέρω ότι θα πεθάνω βλέπω με άλλο μάτι το θάνατο.
Πρώτα ήθελα να είναι στις τελευτα’ίες μου στιγμές μια γυνα’ίκα κοντά μου, που να μου κρατάει το χέρι όταν θα φεύγω.
Τώρα δε με νοιάζει ούτε αυτό. Άσε που και να το ‘θελα θα ήτανε πρακτικά δύσκολο να γίνει-γιατί αφού μέσα σε ένα λεπτό θα έχω πεθάνει, θα έπρεπε να βρίσκεται πάντοτε κοντά μου μία γυναίκα, επειδή κάθε λεπτό του εικοσιτετράωρου μπορεί να επέλθει το μοιραίο.
Εσείς οι τρεις ήσασταν πράγματι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας που με έδενε με τον απάνω κόσμο. Τώρα που και σεις γίνατε ό,τι και οι άλλοι για μένα, και ο τελευταίος αυτός κρίκος χάθηκε. Τώρα δεν έχω τίποτε να με κρατάει εδώ, τίποτε που να αφήσω φεύγοντας. Όλα –δηλαδή τίποτα- θα τα πάρω μαζί μου.
Τώρα μου είσαστε και σεις αδιάφορες όπως όλα.
Και λέω ‘όλα εννοώντας όλα τα πράγματα. Γιατί και οι άνθρωποι και τα ζώα και τα φυτά δεν είναι παρά πράγματα, μόνο πράγματα που κινούνται. Και πράγματα κουτά. Πόσο σοφή είναι η πέτρα που δεν φεύγει να πάει πουθενά παρά αφήνεται στην όρεξη κάθε ανθρώπου, χειμάρρου, σεισμού…Γι αυτό και κείνη πάντοτε θα ζει όταν όλοι εμείς οι άνθρωποι θα έχουμε σβήσει. Ποιος είπε πως τα πράγματα δεν έχουνε νόηση, νου, αίσθηση; Και ποιος αν το είπε μπορεί να το αποδείξει;
Θα πεθάνω λοιπόν μην έχοντας αποκτήσει ό,τι ήθελα στη ζωή μου.
Μα και γιατί τάχα θα έπρεπε να το αποκτήσω;
Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα μεγάλο ΘΕΛΩ για όλους τους άλλους ανθρώπους. Και όλοι οι άλλοι ‘άνθρωποι είναι για τον κάθε άλλον άνθρωπο ένα ΕΧΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΜΑ ΔΕ ΣΤΟ ΔΙΝΩ.
Πώς θα υπάρξει ευτυχία έτσι; Ποιος θα καθόριζε την ισορροπία ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και ανάμεσα στα ΘΕΛΩ και στα ΟΧΙ τους;
Κανείς δεν μπορεί να βρει αυτή την ισορροπία. Γι αυτό και οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους διαλύονται με την πρώτη ασυμφωνία. Γι αυτό και δεν υπάρχει ευτυχία στον κόσμο.
Και γιατί αλήθεια να υπήρχε-ο προορισμός του ανθρώπου πάνω στη γη (και του «λογικού» του ) είναι να νιώσει ότι πρέπει να είναι δυστυχισμένος και να μην ψάχνει για ευτυχία χαλώντας το χρόνο του άσκοπα;
Όλα τα πράγματα θέλουν κάτι, μα κανένα δεν μπορεί.
Δες για παράδειγμα τη θάλασσα. Κάθε κύμα της δεν είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να πλημμυρίσει τη γη; Και όμως, και τόσο μεγάλη που είναι δεν το μπορεί. Κάθε λίγα δευτερόλεπτα-παναπεί μετά από κάθε κύμα της, ακούει από την ξηρά το δικό της ΟΧΙ.

Δες τον άνεμο. Με τι λύσσα προσπαθεί να ρίξει κάτω δέντρα και βουνά. Δεν το μπορεί κι ας είναι παντοδύναμος. Τον κάνει καλά ως και ένα τζαμένιο παράθυρο που τον εμποδίζει να μπει στα σπίτια μας.
Ποιος λοιπόν είναι ο άνθρωπος που θα έκανε ό,τι ΗΘΕΛΕ, όταν τόσο μεγάλες δυνάμεις δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν;
Έλεγα λοιπόν πως και σεις μου είσαστε αδιάφορες ΄πως όλα.
Όσο μου φερόσαστε καλά είχα μια ελπίδα.
Μου σκοτώσατε και την τελευταία ελπίδα μου.
Με κάνατε δηλαδή τελείως ελεύθερον πια,
Και γι αυτό σας ευχαριστώ.
Και όταν λέω πως μου ε’ίσαστε αδιάφορες δεν θέλω να πω ότι σας μισώ ή θα ευχ’ομουν να πάθετε κάτι κακό. Όχι. Θέλω να πω πως ό,τι και να σας συμβεί, «καλό» ή «κακό», δε θα με ενδιαφέρει.
Όπως δεν με ενδιαφέρει πια και τι θα συμβεί σε μένα.
Και πρέπει να παραδεχτείς ότι η δική μου εκδοχή είναι πιο τίμια. Σεις με ανταλλάξατε με μια τηλεόραση-εγώ θεωρώ ίδιας αξίας όλα τα πράγματα πάνω στη γη. Όλα είναι κομμάτια του ίδιου Οργανισμού που λέγεται από τους ανθρώπους Σύμπαν. Και το Σύμπαν δεν θα υπήρχε αν έλειπε κάποιο από τα μικρά ή μεγαλύτερα κομμάτια του. Όπως το ρολόι δε θα δούλευε αν του έλειπε ένα μικρό αξονάκι ή όπως το αυτοκίνητο θα ήτανε κάτι άχρηστο χωρίς το τιμόνι.
Αστείος που μού φαίνεται ο εαυτός μου που γυρίζει από γιατρό σε γιατρό!...Μα το κάνω γιατί δεν έχω άλλο τίποτα για να περάσω τον καιρό μου. Και όπως σου είπα και πιο πάνω διασκεδάζω με το σοβαρό ύφος που παίρνουν οι γιατροί εξετάζοντας την περίπτωσή μου-μα όμως κι αυτοί πρέπει να βγάλουν λεφτά και ο κόσμος έτσι τους θέλει…
Αν είχα μια γυναίκα για συντροφιά θα πήγαινα σ’ ένα ερημονήσι και θα ζούσα όντας ένα με τη φύση, σαν τον Αδάμ στον Παράδεισο πριν «αμαρτήσει».
Δε θα αυτοκτονήσω βέβαια, όμως έχω κιόλας πάψει να νοιάζομαι για οτιδήποτε. Ξυπνάω το πρωί και λέω: μπα! κι άλλη μια μέρα… ας είναι-ας τη ζήσω κι αυτή.
Προσέχω πράγματα που ως τώρα δεν είχα δει, κάνω σκέψεις που δεν είχα κάνει.
Και τι σημαίνει να πεθάνει κανείς στα είκοσι χρόνια του ή στα ογδόντα; Ποια η διαφορά; Χώμα είναι και τα διακόσα δισεκατομμύρια ανθρώπων που έζησαν πάνω στη γη-διακόσα δισεκατομμύρια μας λένε οι επιστήμονές μας πως έζησαν ως τώρα.
Αν κάποιος έζησε εκατό χρόνια όμως δεν έζησε διακόσα.
Κι αν κάποιος έζησε είκοσι, δεν έζησε τριάντα-ίδιο δεν είναι-ποια είναι η καθαρή αφετηρία μέτρησης;..
Θα μου πεις γιατί γράφω σε σένα και όχι στη μαμά σου ή στη Σοφία. Είναι γιατί οι δυο τους μου είπαν κοφτά και ξεκάθαρα (και έβαλαν κι όλας την τηλεόραση στο δωμάτιο) πως προτιμάνε να έχουν την τηλεόραση στο δωμάτιο αυτό και εγώ να πεθάνω, παρά να την έχουν στο άλλο δωμάτιο και εγώ να ζήσω.
Την ίδια γνώμη έχεις και συ, όμως δεν την είπες ανοιχτά. Προτίμησες να κρατήσεις χαμηλούς τόνους.
Όχι πως αγαπώ περισσότερο εσένα-από τη μέρα εκείνη κανέναν δεν αγαπώ, όλοι, ξαναλέω, μού είναι αδιάφοροι.
Ίσως έτσι να σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι που έχουν την ίδια πάθηση με μένα-που κουβαλάνε δηλαδή μέσα τους μια βόμβα που δεν ξέρουν αν και πότε θα εκραγεί. Βέβαια καθένας ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του.
Και δε σου κρύβω πως τώρα φροντίζω πράγματα που δεν τους έδινα πριν σημασία. Ας πούμε προσπαθώ να φορώ καθαρά ρούχα, να διατηρώ μια καθαριότητα μέσα στο σπίτι και άλλα τέτοια, ώστε αν πεθάνω ξαφνικά, να μη δουν κάτι βρώμικο στο σπίτι ή επάνω μου όσοι με δουν. Πράγματα για τα οποία κορόιδευα όσες, κυρίως γυναίκες, τα έλεγαν και τα εφάρμοζαν. Πολλές γυναίκες της γειτονιάς μου ας πούμε, άκουγα όταν ήμουνα μικρός να λένε ότι συγυρίζουν το σπίτι αποβραδίς και πλένουν τα πιάτα, ώστε αν πάθουν κάτι τη νύχτα «να μην ντροπιαστούνε»!
Παρόλα τα παραπάνω, δηλαδή που δεν με νοιάζει τίποτα, εντούτοις σκέπτομαι τι να κάνω τα λεφτά μου. Και το δίλημμά μου είναι να τα χαλάσω ή να τα κρατήσω  μήπως μού χρειαστούν ώσπου να πεθάνω, μιας και δεν ξέρω τον ακριβή χρόνο του θανάτου μου;
Ζητήματα που έρχονται στον υπολογισμό των ανθρώπων όσο ακόμα αυτοί είναι ζωντανοί και πρέπει να επιβιώσουν.
Τώρα πια δε χρειάζομαι τη συντροφιά σου για να πάω στο γιατρό ή να κάνω μιαν εξέταση. Πηγαίνω μόνος μου όπως το ποτάμι ανάμεσα στις όχθες του,  η πέτρα στον κατήφορό της, το λιοντάρι στη μονιά του.
Έχω δεχτεί από πριν ό,τι και να έρθει.
Κι αν ίσως κάποτε χρειαστώ βοήθεια δε θα έρθω σε σας. Σεις διαλέξατε την τηλεόραση.
Άκουγα όλα αυτά τα χρόνια για τη δύναμη που έχει η τηλεόραση και για την επίδρασή της πάνω στους ανθώπους. Δεν φανταζόμουνα όμως ότι θα την έβαζε κάποιος πάνω από τη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου. Το είδα κι αυτό.
Μόνο περίμενα να μου πείτε την αλήθεια, ότι κύριε τάδε, δεν μπορούμε να κάνουμε εκείνο που μας ζητάς. Αυτό δεν το κάνατε και θελήσατε να με κοροιδέψετε και μάλιστα κουτοπόνηρα. Αυτό είναι που δεν ήτανε σωστό από μέρους σας.
Μα τώρα πια τίποτα δεν έχει σημασία.
Όλα πήραν το δρόμο τους ελεύθερα το ένα από το άλλο.








Βασίλης Κουφολιάς

Από όπου αν ήσουν-όμως τι;-
σε κλαίει ολ’ η Ελλάδα.
Τι σπούδαζες; Και τι μ’ αυτό-
το Φως είχες διαλέξει.

Εδώ δε νοιώσαμε σεισμό-
γιατί είμαστε συντρίμμια;
Δε σε γνωρίζαμε-γιατί
πονούμε στο χαμό σου;

…Κανείς σ’ αυτά δεν απαντά.
 Όλα εσύ τα είπες
πριν μας αφήσεις και ψηλά
ωραία ταξιδέψεις:

μαζί του ένας αετός
σε πήρε-της  L’ Aquila.
Βασίλη, ντύνου εκεί καλά΄
μην κρυώσεις ακριβέ μας…







Αγαπητή Γωγώ
γιατί να πέφτουμε τόσο χαμηλά ώστε να σπρώχνουμε τον χρόνο με άσκοπα τηλεφωνήματα, που αφού πούμε δυο τρεις προτάσεις ξαναπέφτουμε, μόνο τώρα βαθύτερα, στο ίδιο χάος-τι κερδίζουμε χρησιμοποιώντας δεκανίκια για να σταθούμε;
Ας διανύσουμε όσο δυνόμαστε μόνοι, στηριζόμενοι στις δικές μας μόνο δυνάμεις, όσο διάστημα. Ίσως αυτό να μας δυναμώνει και λίγο. Όχι για να νικήσουμε, μα για ν’ αντέξουμε.










ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΌ ΑΔΙΈΞΟΔΟ

ανοίγω το ραδιόφωνο
ακούω ψαλμουδιές.
το κλείνω. λέω κάτι καλό
άλλο θα βρω ορισμένως.
το ξανανοίγω- μα για γκολ
ακούω και κλωτσιές
και για κυνήγι μου μιλά
με πάθος και με μένος.

κυνήγι, μπάλα, ψαλμουδιές
τα ερτζιανά γεμάτα.
θεός μπεκάτσες και φουτμπόλ
το ράδιο μου αλώνουν
και μεταξύ τους ολ’ αυτά
φτιάχνουνε μια σαλάτα,
που τ’ άντερά σου, αν τη φας,
θλιμμένα σε μαλώνουν.

Η μοίρα το ’χει φαίνεται
της άμοιρης Ελλάδας
να μην αντέχουν σοβαρό
τίποτα οι κάτοικοί της
και με μανία και βουλιμιά
να τρώνε φασουλάδα
ενώ φαγιά λαχταριστά
γεμάτος ο πλανήτης.








ΠΑΠΟΎΛΙΑΣ 1-12-10

Ο πρεπολόγος ξαναχτύπησε. Και είπε το σοφό : «ΠΡΈΠΕΙ να πληρώσουν οι έχοντες!»
 Μα πού τον βρήκατε αυτό τον Πρόεδρο που αληθινά είναι ο πρώτος ανάμεσα σε ίσους; Γιατί είναι ίσος πράγματι, και με όλα τα χαμίνια και με όλους τους αλήτες, της γειτονιάς μου τουλάχιστον, που κι αυτοί τα ίδια λένε, ότι δηλαδή ΠΡΈΠΕΙ να πληρώσουν οι μεγαλοκαρχαρίες, όπως αυτοί τους λένε. Αυτός είναι Πρόεδρος-πλήρης σύμπνοια με το Λαό-γιατί η Ελλάδα γέμισε με πρεπολόγους, πρεπολόγος και ο Πρόεδρος..
Με αξιοθαύμαστη δεινότητα οι πολιτικοί σας, έβγαλαν από το λαρύγγι τους το «ΘΑ» που τόσο το είχατε καυτηριάσει όλοι σας και έβαλαν το «ΠΡΈΠΕΙ». Και ποιος μπορεί να αντείπει ότι ΠΡΈΠΕΙ να πληρώσουν οι πλούσιοι; Ή ότι η φτώχεια «ΠΡΈΠΕΙ» να καταπολεμηθεί, όπως πάλι ο σοφός σας Πρόεδρος έχει πει και μάλιστα χωρίς να κοκκινίσει καθόλου-μα αν μπορούσε να κοκκινίσει δεν θα είχε γίνει Πρόεδρος, Πρόεδροι στην Ελλάδα γίνονται οι κλέφτες και οι συνεργάτες των κλεφτών-και είδατε εσείς κανέναν κλέφτη να κοκκινίζει;
«Ιδιαίτερα αιχμηρός ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας!», ανακράζουν οι λιβανιστές του. Γι αυτό λοιπόν μια βρώμα γέμισε την Ελλάδα σήμερα-χέστηκε για άλλη μια φορά η φοράδα στ’ αλώνια! «Έχουν καβούρια στις τσέπες», λέει για τους έχοντες. Και σεις, ηλίθιοι όπως σας έχουν κάνει, λέτε: «Α! Μπράβο του! Καλά τους τα λέει!» Μα χρειαζότανε να τους τα πει και άλλος ένας μέσα στα εκατομμύρια των ελλήνων που τους τα λένε; Ή μήπως θα τον ακούσει κανείς; Το γεγονός πως αυτοί που τόνε βάλανε εκεί το κάνανε ακριβώς για να λέει αυτά, να χάσκετε εσείς και εκείνοι να κάνουν τη δουλειά τους, καθόλου δεν σας νοιάζει, μόνο χειροκροτείτε  την ίδια τη βλακεία σας , εκδηλωμένη όμως τώρα από κάποιον που έχει «το ανώτερο αξίωμα» μέσα στη χώρα!...Ηλίθιε Λαέ!
Και το πως «ΠΡΈΠΕΙ» να πληρώσουν οι έχοντες, το λέει ο Πρόεδρος μπροστά σε δημοσιογράφους (!!!) λένε οι κολοφυλλάδες…Πω πω…τι μεγαλείο!...Για σκέψου! Μπροστά στους άλλους συνυπεύθυνούς του!...Μπροστά και σε άλλα τόσο υψηλά πρόσωπα όσο κι αυτός!... Μπροστά και σε άλλους λυμεώνες της χώρας, της υπόληψής της, της ευτυχίας της, της ανθρωπιάς της!...Μωρέ τι μας λες… Άκου μπροστά σε δημοσιογράφους…σα να λένε μπροστά σε σοβαρά πρόσωπα…
 «Νομίζω ότι θα ήταν μια δίκαιη συμπεριφορά, από τους κρατούντες να πιέσουν και τους έχοντες να ανοίξουν το πορτοφόλι τους. Γιατί φοβάμαι ότι πολλοί από τους έχοντες έχουν «καβούρια» μέσα στην τσέπη», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Παπούλιας.
Πρόσεξε τη διατύπωση του πρώτου και έντιμου πολίτη σου αν μπορείς ηλίθιε έλληνα. Διατύπωση, γλώσσα, που δεν λέει αυτό που υπάρχει ή που συμβαίνει, αλλά πλέκει στεφάνια νεκρικά στην ουσία της κατάστασης που θέλει δήθεν να περιγράψε:  ΝΟΜΊΖΕΙ (δεν είναι και σίγουρος) ότι ΘΑ ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΔΊΚΑΙΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΆ (αλλά μπορεί και να μην είναι) ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ (αλλά δεν σου λέει ποιοι είναι ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ) να ΠΙΈΣΟΥΝ (και βέβαια ΠΙΕΣΗ είναι και εκείνη που κάνεις με τον δείκτη σου στο καντράν του υπολογιστή σου, ΠΙΕΣΗ είναι και εκείνη που εξασκούν τα σίδερα της πρέσας στα σταφύλια και θα συμφωνούσες κι εσύ ο ηλίθιος αν λίγο σκεφτόσουν, ότι η πρώτη πίεση είναι χάδι και όχι πίεση). Ποιους να πιέσουν; ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ! Ποιοι είναι ΟΙ ΕΧΟΝΤΕΣ; Και αυτό το κρατάει μυστικό ο έντιμος. Για να μη σχολιάσει κανείς ότι, άλλο είναι να ανοίξει το πορτοφόλι κάποιος και άλλο είναι να το ανοίξει και να το αλαφρώσει.
 Όλα αυτά που λέει ο Πρόεδρός σου, φοράνε μια προβιά στο λύκο, που δε θέλεις και πολύ εσύ, σαν ηλίθιος που είσαι, να τον πάρεις για πρόβατο. Ως για κείνους που ξέρουν τι λέει ο έντιμος, δεν ανησυχούν καθόλου έτσι που τα λέει-με τη γλώσσα που θάφτει ελπίδες, ξεσηκωμούς, ανταρσίες, επαναστάσεις και ανασταίνει κάθε φορά που μιλάει κεφάλαια, καταπιεσμό της φτώχειας, εκμετάλλευση, απανθρωπιά, αθλιότητα. Και πολύ φυσικό είναι ποτέ να μη σου διαλέξουν έναν για Πρόεδρο που θα έλεγε αντίς για όλα αυτά τα γελοία και τα γυναικουλίστικα: Λαέ, το δίκιο σου θα το βρεις μόνον όταν πάρεις τα όπλα και αναγκάσεις την κυβέρνηση να το υπηρετήσει, όπως είναι το καθήκον της να κάνει.
 «Και βέβαια υπάρχει μια γραμμή, κάτω από την οποία δεν μπορεί να πιέσεις ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους και τους μισθωτούς», συμπλήρωσε. Και μέσα του έλεγε, όπως θα καταλάβαινες αν ήξερες τι σημαίνει Παπούλιας, «αχ! γιατί να αναγκάζομαι να λέω τέτοια…γιατί τάχα να μην πάει πιο κάτω το όριο-τι έχω να χάσω εγώ;…»
Ο κύριος Παπούλιας (αν είναι κύριος κάποιος που συμπράττει με τους δολοφόνους, τους καταπιεστές, τους εκμεταλλευτές του Λαού)  αναφερόμενος ειδικά στον ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος, τόνισε: «Εσείς δίνετε τη μάχη, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΧΗ (σωστά! γιατί; και οι πρεπολόγοι δεν πρεπομαχούν;) καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτή η ΔΥΣΚΟΛΗ (και όχι η αδιέξοδη και φριχτή) περίοδος ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΙ (για στάσου, άδικα τον κατηγόρησα τον άνθρωπο, εδώ κάτι πάει να πει! όμως:), ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ. (Α! Στα ίδια είμαστε…Δεν έδωσε και παραδείγματα όμως-να πει ας πούμε ότι η αμερικανική επανάσταση είχε κοινωνική συνοχή, ότι στη ρούσικη επανάσταση πάλευαν άγγελοι με άγγελους, ότι στη γαλλική δε χύθηκε σταγόνα αίμα-δεν πειράζει όμως που δεν έδωσε παραδείγματα, εσύ, σαν έξυπνος που είσαι, τα ξέρεις αυτά πολύ καλά).( Και τελειώνει δουλεύοντάς σε όσο πιο άγρια γίνεται):   ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΘΕΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ».Σαν να εύχεται το λιοντάρι στο αρνί ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ…
Ηλίθιοι πολίτες, ηλίθιος Πρόεδρος. 









ΑΝ  ΤΙΣ  ΓΥΝΑΊΚΕΣ  ΈΘΕΛΓΑΝ

Αν τις γυναίκες έθελγαν οι άσχημοι κι οι γέροι
αντί γι  αέρα θ'  ανάσαινα-ω! πόθοι μου!- τη SHERRY'
και τα φιλιά μας θα  'τανε χρυσή αστροβροχή
αν τις γυναίκες έθελγαν οι γέροι κι οι φτωχοί.

Αν τις γυναίκες έθελγαν οι άσχημοι κι οι γέροι
μέσα στο φουστανάκι της θα είχα εγώ λημέρι'
και του έρωτα θα ήτανε για μας καθ'  εποχή
αν τις γυναίκες έθελγαν οι γέροι κι οι φτωχοί.

*

Τα φιλιά σου με βρέχουν χρυσή αστροβροχή.
Τα ρο του αέρα όχι, μα τα δικά σου αναπνέω.
Κι όταν σε πίνω

*
Αδιάφθορη κυλάς μέσα στον πυρέσσοντα φάρυγγά μου.
Με καις περιστροφικά.

*

Τ’ όνομά σου scherry


Ο όφις.
Ο επιπλάστως διστακτικός δίαυλος.
Η τρίαινα που από παντού με πληγώνει.
Και πια
τα δυο στερρά σίγουρα ρο-εμείς οι δυο-
σ’ ακινησία εκστατική.
Και εις επίρρωσιν
η λήκυθος η πλήρης ηδονής.
Αμήν.





Και πια εμείς σα ρο. Τα ρο μας πια, το ένα εγώ το άλλο εσύ
αλληλοδιαπλεκόμενοι










ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ 2009

Αλογοσκούφης εκτός
Μας άρμεξες…μας άρμεξες…,
το που Μας πήρες  γάλα
μες σε στομάχια το ’χωσες
που ήδη ήταν μεγάλα

Και να τι εκατάφερες:
οι πλούσιοι να ρευόνται
και οι φτωχοί να σε μισούν
και να σε καταριόνται.

Κρίκος κι εσύ της άλυσος
απ’ το λαό που κλέβει
και προύχοντες και «ημέρερους»
αναίσχυντα βολεύει.





Μεϊμαράκης
Αυτός είναι δικηγόρος-τι δουλειά έχει στο στρατό;
Αλλά τώρα θα μου πείτε ψύλλους στ’ άχερα ζητώ:
κι ο Κωστάκης-ο αρχηγός του-, που τον έχει βάλει εκεί,
μη κι αυτός στο τέλος τέλος ένα Λόχο δε διοικεί;


Παυλόπουλος
Σαν καθηγητής ωραίος και σαν άνθρωπος καλός,
στης ΕΛ.ΑΣ. τη Διοίκηση όμως άσχετος ειν’ εντελώς.-
Πραίτωρες αυτός δεν έχει και ανέμους στρατηγούς,
μαθητών όμως αόπλων έχει αρίστους κυνηγούς.


Ντόρα Μπακογιάννη
Ό,τι το στόμα της κι αν λέει,
το γέλιο της που σφάζει
το βλέπει ο έλληνας και κλαίει
ο εχθρός και ησυχάζει…






Σουφλιάς Γιώργος
Σουφλιά, κι αν όλοι οι φόροι μας
πάνε στο μαγαζί σου,
μ’ αν σου ζητάμε τίποτα
μας γράφεις στο…αυτί σου…



Αβραμόπουλος
Δανδή μου ατσαλάκωτε,
της Αρκαδίας αφάνα
στη λαμογιά είσ’ άφταστος
κι είσαι στο ψέμα μάνα.

Υπόσχεσαι, ξυπόσχεσαι,
τάζεις και ξανατάζεις
μα της Υγείας το φριχτό
το Χάλι δεν τ’ αλλάζεις!..


Στο Γιωργάκη
Ο Βενιζέλος τον Κλικλή
για γόνο είχε Γιωργάκη,
όπως ο Αντρέας έχει εσέ
κι ο «Εθνάρχης» τον Κωστάκη.

Γι αυτό το κάρο δεν τραβά
και όλο πίσω πάει
και τ’ άλογό βαθιές πληγές
στο σώμα του μετράει.


Παπαληγούρας
Ακόμα δεν επρόλαβες
στο υπουργείο να μπεις
και στα καράβια δεν πατεί
επιβάτης πια κανείς-

Φτηνότερα τους έρχεται
να παν μ’ αεροπλάνο-
και πόσο είσαι να βλέπουνε
λίγος από κει πάνω…




Γιώργος Παπαντρέου
-Μην κλαις Γιωργάκη μου εσύ
που να μιλάς δεν ξέρεις.
Μ’ επιμονή κι υπομονή
 κι αυτό θα καταφέρεις…

Συ, άσχετος πολιτικής,
Κόμματος άρχεις τώρα-
θα σου γλιτώσουν μιας εκεί
Γραμματικής τα δώρα;




Φάνη Πάλλη-Πετραλιά
Ω! Φάνη Πάλλη-Πετραλιά
κι αν μας Απασχολήσεις
δεν έχεις τίποτ’ από μας
και πάλι να κερδίσεις.

Γιατί άλλο εμάς Απασχολεί
που γιατρειά δεν παίρνει-
η ανέχεια που μας τυραννά
κι αλύπητα μας δέρνει.




Μιχάλης Λιάπης

Το πτηνοειδές σου πρόσωπο
κραυγάζει-φως φανάρι-
ότι μυαλό συ κουβαλάς
όσο ένα πετεινάρι…

Όμως, Μιχάλη Λιάπη μου
ελέω εξαδέλφου
τώρα μυαλό χρησιμοποιείς
βλακεία* αναδέλφου.
(* το “βλακεία» να εννοηθεί με υπογεγραμμένη)

Όμως, πουλάκι ως είσαι, να!
τα δυο φτεράκια ανοίγεις
και μ’ ελαφρότητα βαριά
μόνος σου μας αφήνεις…

Καλλίτερα-μη με καιρό
φανεί ο ξάδερφός σου
ότι λιγότερο μυαλό
έχει από το δικό σου…





Αντώναρος
Αντώναρε πραγματικά
βουβάλι μέγα είσαι
που μουγκανίζεις σαν μιλάς
και που άνταφλα κινείσαι.

Σα λύκος μονοκόμματος
σαν Σάϋλωκ καρμίρης
και σαν βρωμιάρης ζήτουλας,
οικτρός και κακομοίρης.

Άρης Σπηλιωτόπουλος στο Παιδείας
Είχε δεν είχε σ’ έχωσε
ο Κώστας στο γκοβέρνο
κι αν κάποιοι του πουν τίποτα
«κουκιά εγώ», λέει, «σπέρνω».

Αλλά πώς να το κάνουμε;
Οι φίλοι δεν ξεχνιούνται.
Κι ο φίλος αν πρωθυπουργός,
αυτοί υπουργοποιούνται…

Τώρα αντί βέργας και πειθούς
(κοντά στη γνώση πάει κι ο νους):
μια πετσέτα κι ένα νάζι
τα παιδιά μας θα διαβάζει.




Βιομήχανος Παπαθανασίου στο Οικονομίας
Τι πήγες κι έκανες μωρέ Κωστάκη;
Μυαλό δεν έχεις λιγουλάκι;
Χαθήκαν τόσα άλλα ονόματα;
Λιοντάρι να βοσκάει πρόβατα;..



Ανασχηματισμός
Ας δούμε και τον ορισμό
για τον ανασχηματισμό:
«Στο καλό και καλή χώνεψη!»
και «καλώς τους-καλή όρεξη!»







Στυλιανίδης: Ο Παιδείας στο Μεταφορών
Μεταφορές έτσι κι αλλιώς:
ταξίδια…αναγούλα…
συνηθισμένος, αφού πριν
εκουβαλούσε τούβλα.

Και τώρα φτιάξε γρήγορο
ένα μέσο Στυλιανίδη
για να σας πάρει από δω
μετά από το παιχνίδι.

Γιατί αν ο λαός ξοπίσω σας
που θα ‘ρθει, σάς προλάβει
ανήκεστη κάποια σε σας
θα προξενήσει βλάβη…






Σαμαράς Πολιτισμού
Στη θέση του κι ο Σαμαράς
που του εφέρθη ο Μητσοτάκης βάρβαρα.
Μοίρα του το ’χει: ο φουκαράς
ή θα πληρώνει, ή θα ζητάει μάρμαρα!




Στέλιος Καλαφάτης
Μακεδονίας Θράκης
ο Στέλιος Καλαφάτης.
Ποιος θα καλαφατίσει;
Αυτός τους από πάνω
(που στοίχημα δε βάνω)
ή τα όμορα τα κράτη
χώρα και Καλαφάτη;





Μαρκόπουλος Τουριστικής Ανάπτυξης
Χειρουργός. Τάχα τους σάπιους
τους ιστούς θα τους αλλάξει
με γερούς, ή νέα σαπίλα
Μαρκοπούλεια αυτός θα φτιάξει;




Γκιουλέκας Υφυπουργός Εσωτερικών για τον Τύπο
Κι άλλος Γκιουλέκας στην ΕΛ. ΑΣ.;
Κωστάκη μου στραβά το πας.
έχει αρκετά η αστυνομία
και κομματόσκυλα και βία.

Εκτός κι αν είναι για τον Τύπο.
Υποχρεούμαι τότε να είπω
πως τα ΜΜΕ θέλουν Γκιουλέκα!
Και όχι έναν, αλλά δέκα!



Υφυπουργός Ναυτιλίας Πάνος Καμμένος.
Τη γη την έχει κατακλέψει.
Δεν έχει φαίνεται χορτάσει,
και πάει και πόντους να κουρσέψει.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΡΑΣΕΙ;





Βαρβιτσιώτης Μιλτιάδης στο Εξωτερικών
Οικογενειοκρατίας συνέχεια.
Γεια σου νεολαία και χαρά σου,
που βουτηγμένη στην ανέχεια
γουρούνια ανέχεσαι κοντά σου,

που γουρουνάκια άλλα γεννάνε
και τα ταίζεις-και χοντραίνουν-
και που και σε δόλια θα φάνε
καθώς ποτέ τους δε χορταίνουν.

Ήσυχα νέοι κοιμηθείτε
κι ήρεμα έτσι διαδηλώστε,
που μη, ούτε λίγο, να γδαρθείτε
ή καμιά μύτη να ματώστε.

Αντάξιοι είστε-σαν ταμένοι-
του που σας πνίγει, Βαρβιτσιώτη!
Γεια σου γελοία, υποταγμένη,
απαίδευτη, βρωμιάρα νιότη!

Μα βάλτε στου μυαλού σας
μιαν άκρη, του άβουλού σας
(κι άχρηστο εκεί ας μένει
από ζωή χαμένη):

Κοινωνική γαλήνη
με τα λεφτά στα κτήνη
χαράς είναι κυψέλη
με δίχως-διόλου!-μέλι.


Γιώργης Χολιαστός











Άλλη μια γελοία ελληνική ιστορία.
Η σημαία του Πολυτεχνείου μας μάρανε.
Εγώ θα την πούλαγα για ένα καρβέλι ψωμί που θα τάϊζε μια οικογένεια για μια μέρα.
Μα ποιος θα αγόραζε ένα σύμβολο ανάξιο λόγου;
Όταν η χούντα ήτανε έξη χρόνια στην πλάτη μας οι "ήρωες" κοιμόνταν. Όταν οι αμερικάνοι αποφάσισαν να διώξουνε τη χούντα, τότε μπήκανε μέσα στο Πολυτεχνείο οι "ήρωες" για να φάνε μεζέ από την ετοιμαζόμενη νέα κατάσταση.
Και όχι έφαγαν μεζέ, αλλά ρήμαξαν τη χώρα με τα σκάνδαλα και τις κλεψιές τους. Ως για δημοκρατία, φέρανε μπόλικη, αντίθετα από τη χούντα που δεν ήτανε δημοκρατική: αποκλείσανε όλους τους χουντικούς από κάθε δημόσια θέση ή αξίωμα. Δημοκρατία λοιπόν κατ' αυτούς είναι να προωθούνται οι ημέτεροι-μα και η χούντα αυτό έκανε.
Τέλος, για μένα η σημαία του Πολυτεχνείου είναι η σημαία της κλεψιάς, της αγραματωσύνης του λαού, της μισαλλοδοξίας, της κοmματοκρατίας, της "σοσιαλιστικής" δικτατορίας των "κινηματιών"(!)
Αλλά ας πάει στη Βουλή η σημαία του Πολυτεχνείου, να συντροφεύει τη σημαία-έμβλημα του ελληνικού βρωμερού κράτους. Ωραία παρέα θα κάνουν βρωμερό κόμμα  με βρωμερό κράτος.
Γιώργης Χολιαστός









Στην ιστοσελίδα του Diogenis press έκανα το παρακάτω σχόλιο, που όμως δεν εγκρίθηκε από τον συγγραφέα του ιστολογίου.
Ελπίζω να περάσει εδώ.

Το σχόλιο
Άκουσα πολλούς στις τηλεοράσεις που μίλησαν γι αυτό το θέμα, και είδα να καυτηριάζουν όλοι την πράξη των Κορίνθιων φοιτητών-τη  «βεβήλωση» της Σημαίας, την ανάρτησή της ανάποδα δηλαδή. Ας είναι καλά τα κανάλια που διαλέγουν.
Η Σημαία είναι το σύμβολο του Κράτους.
Το Κράτος έχει σαν σκοπό την ευτυχία των πολιτών του.
Όμως το Ελληνικό Κράτος έχει σαν σκοπό –και τον έχει πετύχει- τη δυστυχία των πολιτών του.
(Δε θέλω να πάρω το χώρο και το χρόνο σας για να αναπτύξω αυτό που λέω, εξάλλου όλοι το ξέρουν αυτό και περισσότερο εκείνοι που κόπτονται για τη «βεβήλωση»)
Είναι δηλαδή ένα ανάποδο Κράτος.
Και έμβλημα ενός ανάποδου Κράτους δεν μπορεί παρά να είναι μια ανάποδη σημαία.
Γι αυτό επικροτώ την ενέργεια των φοιτητών, γιατί μην έχοντας τη δυνατότητα να στήσουν όψη το Κράτος, βάλανε τα πράγματα στη θέση τους τοποθετώντας τη Σημαία αυτού του Κράτους όπως του ταιριάζει-ανάποδα.
Έτσι Κράτος και Σημαία ομοτροπούν.
Και από τέτοιους νέους, που, τουλάχιστον έστω δείχνει, υποδεικνύει, κραυγάζει η  πράξη τους αυτή, υπάρχει η ελπίδα κάποτε να σταθεί με τα πόδια στο χώμα και με το κεφάλι ψηλά το Ελληνικό Κράτος.

Κάποτε ο Γλέζος, σε καιρό πολέμου, ανέβασε την Ελληνική Σημαία κατεβάζοντας τη Χιτλερική.
Τιμή και δόξα πρέπει στην Ελλάδα γι αυτή την πράξη.
Μεγαλύτερη τιμή και δόξα όμως πρέπει στις χώρες εκείνες, που τις δάφνες τις κερδίζουν στους αγώνες της ειρήνης.
Και η Ελλάδα ούτε ένα δαφνόφυλλο δεν έχει κερδίσει στους αγώνες αυτούς.
Ας  θεωρήσουμε την πράξη των παιδιών αυτών σαν φύτεμα ενός δέντρου δάφνης, που τα φύλλα του θα στεφανώσουν εκείνους που θα σώσουν την Ελλάδα από το Χαμό που, αλλιώς, σίγουρα την περιμένει.
Γιώργης Χολιαστός









ΑΓΝΗ ΦΡΑΓΚΑ

Δέκα ετών κι ο σύζυγός της εβδομήντα.
Μεγαλύτερη, βέβαια, ηδονή, δεν υπάρχει.
Και γίνεται πασίδηλο αυτό, επειδή,
όποιος τ' ακούσει
πονηρά χαμογελά.

Ως για τον ίδιο τον Έρωτα, τι άλλο
παρά αυτό, η επιδίωξή του ήταν πάντα:
η έκπληξη;
Τώρα επέτυχε ό,τι ζητούσε τόσο που,
στην κλίνη δεν ξαπλώνει
των εραστών-τα χέρια και τα χείλη τους
να οδηγεί-
αλλά παράμερα, άπρακτος
(αλλά πολύ έμπρακτος αλήθεια) καθισμένος,
βλέπει τα μάτια τα μεγαλωμένα της Αγνής
μπρος σ'  ό,τι γίνεται,
που καθόλου
προετοιμασμένη
ν' αντιμετωπίσει
δεν ήταν.

Γιώργης Χολιαστός













ΑΓΙΑ ΘΗΡΕΣΙΑ

Σαν ύπερος σε στήμονες ανάμεσα
η κεφαλή της Αγίας προβάλλει.
Τα χέρια παράλυτα κρέμονται κάτω.

Η Αγία σε Έκσταση. Ο Έρωτας
και άλλην αν ήθελε να δώσει έκφραση
σε πρόσωπο,
δεν θα μπορούσε,
απ' όποιαν της Αγίας το πρόσωπο ολοκληρωτικά κατέχει.

Και που είναι η Αγία μαρμάρινη
καλλίτερα έτσι η Μεγάλη Άφεση
δείχνει: Σκληρό και Αιώνιο
μέσα από το μισάνοιχτο στόμα Της
και τα δυο περνούνε
και την ύλη της καταργούν.

Άυλη: έτσι να μένει.





ΔΡΥΟΠΗ

Οι Αμαδρυάδες χάρηκαν
σαν είδαν το θεό με μορφή χελώνας.
Πλησίαζαν κι αγγίζαν και χαιδεύαν
να το 'χουνε για καύχημα.

Το σκληρό της καύκαλο
στα χΈρια τους γλυκά απαλυνόταν.

Όταν όμως,
αφού εδιάλεξεν,
ο θεός φίδι έγινε,
όλες τρόμαξαν
όντας ανέτοιμες για την αλήθεια.

Εκείνη μόνο, βασιλιά γενναίου κόρη,
τη μεταμόρφωση εδέχτηκε
και στάθηκεν εκεί,
μόνη,
αφήνοντας το φίδι
σαν τεράστιος τρυφερός φαλλός
να την τυλίξει.

Και μαζί του κυλίστηκε στη χλόη
το λαμπρό πράσινό της κοκκινίζοντας.

Γιώργης Χολιαστός







ΔΙΩΝΗ

Οι μαστοί της πλατυβάσιοι και πληθωρικοί
γάλα γεμάτοι για κάθε πεινασμένο.
Βαριά βήματα
τραντάζοντας τη Γη
τα πέλματά της περπατώντας ξανοίγουν.

Γελάει κι έρχεται Άνοιξη. Ερωτεύεται
και όλοι οι άνθρωποι στη γη
τρέχουν να βρουν συντρόφους του έρωτά τους.

Στη θάλασσα, εκεί ζει και αγαπάει.

Και η θάλασσα νερό δεν είναι
παρά το σπέρμα του Σύμπαντος
 καθώς αυτό
ερωτεμένο
με το τεράστιο πέος του
στης Διώνης τον κόλπο προσβλέποντας
το εκχύνει.

Γιώργης Χολιαστός

ΕΝΤΟΜΟ
Να ‘μουν ένα έντομο
απ’ αυτά που ζούνε
για να ζευγαρώσουνε
λίγο πριν χαθούνε.
Να ‘ταν όλη μου η ζωή
μια ετοιμασία
για την με τ’ αντίθετο
φύλο συνουσια.
Κι όταν ένοιωθα έτοιμο
κι έτοιμη κι εκείνη
στη γλυκειά του Έρωτα
να ‘γερνα την κλίνη
και στην άφατη ηδονή
του έρωτα επάνω
η πνοή μου να κοπεί-
κι έτσι να πεθάνω.
Γιώργης Χολιαστός



ΗΓΗΣΩ
Στου τάφου της το χείλος καθισμένη
με συντροφιά τη δούλη σύνοδό της
θρηνεί η Ηγησώ για τον εαυτό της
κι ας είν’ αιώνες τώρα πεθαμένη.

Στο χέρι δε θα βάλει το απαλό της
το κόσμημα που βλέπει έτσι θλιμμένη΄
και θα ’θελε και κείνο να πεθαίνει
να το ‘χει και στο θάνατο δικό της.

Θρηνεί το μαρμαρένιο της το στήθος
για χάδια που ποτέ δε θα γνωρίσει…
το στόμα για φιλιά που δε θα πάρει…
κι αυτή δοσμένη στο δικό της βύθος
πικρά θρηνεί για το μαργαριτάρι
το χέρι της που πια δε θα στολίσει.

Γιώργης Χολιαστός



ΑΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΓΥΜΝΑΣΜΑ
           ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΞΕΝΙΤΙΑ

Όπως πετρώνει το τσιμέντο
που φτιάχνουν οι χτίστες
(το 'δα μια μέρα στο Τολέντο
που χτίζαν τις πίστες

στων ταυρομάχων τις αρένες),
κι όπως η λάβα
φόρμες ταιριάζει πετρωμένες
με χρώματα μαύρα

(κάνοντας έτσι και πτυχώσεις
στης γης το δέρμα),
ίδιο ένα πέτρωμα θα νιώσεις
στο νου και στο αίμα

όταν στα χόρτα καθισμένος
που η Άνοιξη εγέννα
ταλαιπωρείς συλλογισμένα
μπλοκάκι και πέννα.

Απαραιτήτως βέβαια πρέπει
(νομίζω δεν το είπα)
άδεια από χρήμα να 'ναι η τσέπη
και να 'σαι στις ΗΠΑ.








Αγαπητέ άγνωστέ μου «ανώνυμε»
Για την ποίησή μου μού έχουν δώσει συγχαρητήρια, μου έχουν πει «μπράβο», με έχουν κοιτάξει με θαυμασμό, με έχουν βραβεύσει, με έχουν προσκαλέσει για διαλέξεις...
Ειδικά για τον Ύμνο έχω διαβάσει πολλά ευνοϊκά σχόλια, όμως για την ποίηση του «Ύμνου» μόνο, όχι και για το περιεχόμενο (οι άνθρωποι είναι και σήμερα τρομοκρατημένοι). Λένε ας πούμε, «δεν συμφωνώ με όσα λέει, όμως πρέπει να είναι ένας πολύ καλός ποιητής ο συγγραφέας αυτού του Ύμνου…» και τέτοια.
Όμως την ωραιότητα του σχολίου σου τίποτε δεν τη φτάνει.
Δεν υπάρχει τίποτε καλλίτερο φίλε για ένα λογοτέχνη από το να του πει κάποιος  ότι τον εκφράζει με αυτά που γράφει-ότι λέει αυτά που θα ήθελε και αυτός να πει αλλά δεν μπορεί.
Τα συναισθήματά σου και τις ευχές σου τα έχω κάνει κιόλας δικά μου και ξέρε ότι τόσο αγνά και αβίαστα που βγήκαν, θα είναι πάντοτε μαζί μου.
Ας αφήσουμε πίσω όσους υποφέρουν βλέποντας τέτοια γραφτά όπως ο Ύμνος μας και ας προχωρήσουμε μπροστά, εκεί όπου και η Λογική αλλά και το Συναίσθημα σπρώχνουν τον Άνθρωπο.
Γεια σου φίλε. Σου εύχομαι με τη σειρά μου όλα τα καλά.
Και ας είμαστε ίσως μακριά ο ένας από τον άλλο,  σε νιώθω φίλε πολύ κοντά μου-είμαστε ενωμένοι στο σκοπό μας σαν δυο δάχτυλα από τα πέντε που σφίγγονται γύρω από τη λαβή του μαχαιριού που πέφτει με ορμή χαλάστρα πάνω στα κορμιά των εκμεταλλευτών της ανθρωπιάς μας.











Αγαπητά μέλη του Συλλόγου
τον περασμένο μήνα σας έδωσα τη δημιουργία του κόσμου όπως τη θέλει η ΓΈΝΕΣΗ.
Σήμερα σας  δίνω την ΠΟΡΝΗ μου, όπου θα μάθετε πώς πραγματικά έγινε η Δημιουργία του κόσμου μας και η δικιά μας.
Θα καταλάβετε έτσι γιατί η ανθρωπότητα έχει τέτοια χάλια και γιατί οι άνθρωποι είναι τέτοιοι που είναι.
Ο εντεκασύλλαβός μου είναι στρωτός και ευκολοδιάβαστος.
Το έργο κυλάει, αρκεί να αφεθείτε στη ροή του.
Θα δείτε να μην εξαγγέλλεται μερικές φορές η είσοδος στη σκηνή κάποιου προσώπου, ή να μην αναγράφεται το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται αυτός που μιλάει κάθε φορά. Όμως η νοερή συμμετοχή σας στην πλοκή του έργου σας κάνει να μην παρατηρείτε τις τέτοιες παραλείψεις.
Από πολλές μεριές κατηγορήθηκα για ανηθικότητα εξαιτίας της ΠΟΡΝΗΣ, με αφορμή ορισμένες σκηνές της και κάποια  λόγια των προσώπων του έργου.
Φυσικά σε τέτοιες κατηγόριες μόνον η διακωμώδησή τους ταιριάζει, όπως και έκανα. Παράδειγμα οι παρατιθέμενοι στο τέλος του βιβλίου στίχοι.

Γ. Χ.





Να έχει μεταφραστεί η ΓΕΝΕΣΗ σε ποιητική μορφή απ’ ό,τι ξέρω δεν έχει ξαναγίνει, πλην από τον Κρητικό ποιητή Χούμνο Γεώργιο από τον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης.
Ο Χούμνος έζησε το δεύτερο μισό του δέκατου πέμπτου αιώνα.
Έψαξα και βρήκα το βιβλίο του στην βιβλιοθήκη του UCLA.
Δυστυχώς για μένα η μετάφραση της ΓΕΝΕΣΗΣ σταματούσε πριν από τη μέση του βιβλίου, αλλά και όση υπήρχε ήτανε τόσο κολοβωμένη, που νόημα δεν έβγαινε ούτε από μία της πρόταση.
Και λέω δυστυχώς γιατί ήθελα να έβλεπα πώς δούλευαν οι ποιητές της εποχής εκείνης.
Στο ερώτημα γιατί έκατσα να κάνω αυτή τη δουλειά, έχω δύο πολύ φτηνές απαντήσεις.
Η μία είναι ότι όσοι τους έλεγα την πρόθεσή μου να μεταφράσω έμμετρα την Παλαιά Διαθήκη, με συμβούλευαν να μη το κάνω γιατί δεν έχει νόημα μια τέτοια μετάφραση (δεν ήξεραν ότι όχι μόνον αυτό αλλά τίποτε δεν έχει νόημα πάνω στη γη). Αλλά ακριβώς επειδή είναι α-νόητο ό,τι κάνει και ό,τι δεν κάνει κανείς, γι αυτό και έκανα αυτή τη μετάφραση.
Η άλλη απάντηση είναι ότι όντας πολύ αμαρτωλός, είπα να κάνω κάτι που θα λιγόστευε την ποινή μου για τις αμαρτίες αυτές, αν μετά θάνατον ζυγιάζονται οι «καλές»  και οι «κακές» πράξεις.
Πάλι μπορεί-ποιος ξέρει;- να είμαι απόγονος εκείνου του Χούμνου και κάποιο (κοινό) γονίδιο μάς θέλει να βασανιζόμαστε με πράγματα που για τους ενενήντα εννέα στους εκατό ανθρώπους,  η δουλειά πάνω σ’ αυτά θεωρείται χαμένος χρόνος.

Είτε έτσι είτε αλλιώς όμως, η δεκαπεντασύλλαβη μετάφραση της ΓΕΝΕΣΗΣ είναι εδώ.





SHERRY ΧΡΥΣΗ

Χρυσή βροχή πέφτοντας
με γονιμοποιεί
και με μεθά, με ζαλίζει.
Ευχές κάνω και προσπαθώ
στο στενό σου σουτιέν να χωθώ,
μια θέση να βρω στης κυλόττας σου
την υγρή επιφάνεια.
Αντιστέκεσαι και με πονάς.
Κυρίως γιατί σ' αγαπώ.
Και σ' αγαπώ γιατί έτσι.
Η αγάπη δεν έχει γιατί.
Μόνο ένα κορμί έχει
αδιάντροπο και ροδαλό
που προκαλεί.
Και την απόλαυσή του.
Τίποτ' άλλο.








SHERRY  ΜΩΒ

To πονεμένο σου το κλάμα,
η ευγένεια της ματιάς
δεν κάνανε το θάμα.
Της ώρας της κακιάς

εβλάστησε ο σπόρος
κι η μόνη έχει χαθεί
η ευκαιρία. Ο χώρος
εγέμισε σταχτί.

Η λάμψη του άστρου σβήνει.
Μ' αφήνεις μοναχό
και μόνη έχεις μείνει
με ταίρι τον αχό

του πόθου μου που θέλει
σε σένα ν' απλωθεί
μα βρίσκει όλα τα μέλη
να σου έχουν αλωθεί

απ' τ' άδικα εκείνα
παιχνίδια τα φρικτά
που σου κρατούν για μένα
τα μάτια σου κλειστά.








SHERRY  ΧΑΚΊ

Στρατιώτης σε μάχη μεγάλη
στρατιώτης σε άνιση πάλη
έτσι μαζί σου είμαι
έτσι κοντά σου κείμαι.








SHERRY  ΙΩΔΗΣ

To άδειο πληρώνεις εσύ
Sherry πανταχού παρούσα.
Σκάλα χρυσή
τα μαλλιά σου τα ρούσα.

Πληγή μου ανοίγεις παλιά
που μόνο με φιλιά κλείνει.
Αλλά δε μου δίνεις φιλιά-
η Εύα δε σ' αφήνει.

Στα σκέλη σου μέσα κρατάς
κλεισμένον με όλον
χωρίς να ’μαι εκεί. Και πατάς
με αναίσχυντον δόλον

τους όρκους που μια νυχτιά
κρυφά είχες δώσει.
Θάλασσα είσαι πλατιά
και κύμα έχεις σηκώσει

που πεσμένον με χτυπά.
To καθένα σου στήθος
στο στόμα μου χωρά-
πράγμα αδύνατο συνήθως.

To χέρι μου πάει χαμηλά
εκεί, κάτω απ’ το φουστάνι
και ύστερα κυλά
εκεί που δε φτάνει

ο πόθος κανενός θνητού.
Και μένεις μονάχη.
Τις αισθήσεις φυτού
πρέπει να 'χει

η αδιάφορη διαγωγή σου'
ή να ’χει διαστρεβλωθεί
από την ήπειρο που μαζί σου
παίζοντας, έχει λερωθεί.

Όλη η Αμερική
χωράει στα σκέλη σου εντός.
Τη βλέπω εκεί
καθώς κείμαι εκτός.








SHERRY ΜΠΕΖ

Δεν είχα τα χρώματα δει
της γραμμής των ώμων σου.
Tα φανταζόμουν ερυθρά
και φεύγοντα
πάνω σε μια
φωτεινή γραμμή ψευδαργύρου.
Κορμί πόρνης. Γλουτοί
που καλούν για τον στρόβιλο της αγάπης.
Στήθη ανεμίζοντα ίμερους στις άκρες τους.
Κενή μου κλίνη...









SHERRY ΟΥΡΑΝΙ

Παίρνουν τα χέρια σου τη θλίψη μου
και την περνούν απέναντι
πάντοτε περνώντας την κάτω
από τα δυο ανοιχτά σου πόδια-
το μόνο ανοιχτό
πάνω στη ματωμένη καρδιά σου.
Σε κοιτάζω με ανυπόκριτο θαυμασμό.
To εσώρουχό σου μπλε
και υγρό σαν θάλασσα.
Ματωμένη ευαισθησία σε προκαλεί.
Η καμπύλη των γοφών
και της κνήμης η αδρή παρυφή
μακραίνουν καθώς από μέσα κοιτάζω.
Είσαι ένα τριαντάφυλλο
με μακρύ μίσχο
και ζάχαρη στην κορυφή του
γεννημένο για μέλισσες οκνές
και για φιλιά θλιμμένα.
Τα πέταλά σου
την πρωινή δροσιά πίνουν.
Και τα χέρια σου τη θλίψη μου παίρνουν
και πάντοτε
απέναντι την περνούν.








SHERRY  ΜΑΥΡΗ

Μαύρη -μαύρη-μαύρη-μαύρη
μαύρη μοίρα σε κρατεί
κι ηδονής χαρά δε θα 'βρει
η ύπαρξή σου η κουτή

μακριά μιας και σε διώχνει
από με που σε καλώ        
και σε πέη άλλα σε σπρώχνει
το άσκεφτό σου το μυαλό.

Αν φαντάζοσουν μονάχα
πώς μαγάλα με δονεί
η ειδή σου-πόση θα ’χα
να σου δώσω αληθινή
 
τη γλυκιά χαρά να νιώσεις,
δε θα ζήταγες αλλού
χάδια ψεύτικα να δώσεις-
δε θα ζήταγες φαλλού

άλλου θέα ν' αντικρίσεις.
 Μαύρη μοίρα σε κρατεί
και τη ζήση σου να σβήσεις
μακριά μου σου απαιτεί.









SHERRY ΚΟΚΚΙΝΗ

Τεράστια παλίρροια φουσκώνει
ο πόθος απόψε. Οργά
η ύπαρξή μου. Ματώνει
το χείλι. Γοργά

τα κύματα πάνω μου σπάνε.
Το καίον σου σεξ προκαλεί
τα χείλη που μάταια ζητάνε
στην έρημο δρόσου φιλί.

To αίμα σου μέσα μου ρέει
και άναιμη μένεις εσύ.
Στις φλέβες σου ξύλινα πέη
εκχύνουνε μπρούσκο κρασί.

Και μέσα σου είμαι' και σ' έχω
ολάκαιρη μέσα μου εγώ.
Στ' αμπέλια τα πρώτα σου τρέχω
και μούστο δροσάτον τρυγώ.

Α! Κόκκινη! Κόκκινη SherryΙ
Α! Κόκκινη Sherry γιατί
σαν τρέμον σταχτί σπουργιτάκι
η θλίψη σου εδώ περπατεί…






Στις Εβελίνα και Εβίτα


Α! Καλό μου εσύ χιονάκι!
Tι ωραία να σε πιάνω
και μια μπάλα να σε κάνω
ΚΑΙ να σε πετώ επάνω
σ’ ένα φίλο μου παιδάκι!

Tι ωραία να κυλιέμαι
στο απαλό σου πάνω τ’ άσπρο
το λαμπρά σα φάτνης άστρο!
Ή με σε να χτίζω κάστρο
και σε όλους να παινιέμαι!

Ή να πλάθω μια μπαλίτσα,
πάνω σου να την κυλάω
κι όταν κάμποσο την πάω
πια να μη τήνε χωράω
στη μικρή μου αγκαλίτσα.

Μα η τρέλα μου η μεγάλη
είναι ο χιονάνθρωπός μου
που είν’ ο πι’ όμορφος του κόσμου
και που είναι όλος δικός μου
από νύχια ως κεφάλι.
Να κρατάει μες στο χέρι
μια σκούπα του περνάω,
μια σκούφια τού φοράω,
μάτια, μύτη δεν ξεχνάω
…και του φτιάχνω κι ένα ταίρι.

Και-αχ- νιώθω ένα πόνο
σαν ο ήλιος όταν βγαίνει
αρχινάει να τον φυραίνει
κι ο χιονάνθρωπος πεθαίνει
κι εγώ μένω πάλι μόνο…

Μα θα ρίξει πάλι χιόνι
και ξανά θα φτιάξω άλλον
πιο καλόν και πιo μεγάλον
και στη σκια θα τόνε βάλω
να μη γρήγορα μου λιώνει.

Γιώργης Χολιαστός